صداقت مهمترین اصل در سیر و سلوک

حکایتی از پناهگاه ساختن یکی از شاگردان علامه طهرانی

یک شخصی از بستگان بود که فوت کرد. یک زمانی از شاگردان مرحوم آقا هم بود بعد جدا شد. او در همان زمانی که جنگ بود , در شهرها بمب می‌انداختند و چه می‌کردند، آمده بود مشهد پیش مرحوم آقا و داشت تعریف می‌کرد که: «بله آقا، در منزلی که در فلان‌جا داریم آمدم برای بچه‌ها و خودمان پناهگاه درست کردم، نُه متر زیرزمین! پناهگاه درست کردیم و به اندازۀ شش ماه آذوقه بردیم و در آنجا ذخیره کردیم.» داشت این توضیحات را می‌داد، یک‌دفعه دیدیم آقا زدند زیر خنده، همینطور می‌خندند ـ یک چنین خنده‌ای از ایشان ندیده بودیم ـ او همینطور دارد تعریف می‌کند: «پناهگاه ما این است، تهویه‌اش این است، آذوقه‌اش این است، شش ماه فلان است، بمب اتم هم بخورد این طوریش نمی‌شود!» ایشان (مرحوم آقا) همینطور دارند می‌خندند. بعد وقتی حرفش را زد، مرحوم آقا رو کردند گفتند:

«عزیز من! مگر مجبور بودی از پناهگاه دربیایی که بروی زیر اعماق زمین پناهگاه درست کنی؟!»

او یک‌دفعه فهمید خودش را زد به آن راه و مطلب را پیچاند و رفت. مگر مجبور بودی؟! تو خودت را از پناهگاه درآوردی، آمدی زیر زمین در اعماق زمین بروی پناهگاه درست کنی!

این همان ولایت است که می‌آید چه می‌کند؟ انسان را نگه می‌دارد و راه انسان را تصحیح می‌کند، فکر انسان را تصحیح می‌کند و به آن صراط مستقیم و صراط حق حرکت می‌کند.

همیشه مرحوم آقا این آیه را می‌خواندند: ﴿ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ ٱلَّذِي هَدَىٰنَا لِهَٰذَا وَمَا كُنَّا لِنَهۡتَدِيَ لَوۡلَآ أَنۡ هَدَىٰنَا ٱللَهُ﴾¹ ما هم همین را باید بگوییم؛ شکر خداوندی که ما را هدایت کرد بر سر سفرۀ اولیاء قرار داد، ما را بصیر کرد به مبانی آنها و به مطالب آنها که در این زمان و به‌خصوص در این زمان و به‌خصوص در این فتن آخرالزمان ببینیم که چه می‌کنیم و راه‌های مختلفی که پیموده شده این راه‌ها را تجربه کنیم و ببینیم.