هدف پروردگار از خلقت انسان

این قید اهل دنیا در مقابل حیات علیاست؛ یعنی غیرِ اهل اللَه از كهین و از مهین. لعنة اللَه، یعنی دور باش. دور باش خدا بر اینها زده شده و اینها در این حیات دنیا گرفتارند، آن لعنت كه برداشته بشود اینها باید به واسطه مجاهده، حجاب و پرده را از نفس خودشان بردارند، و با توفیقات پروردگار همه حركت كنند و به این راه آیند و بگویند: ﴿وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَكُورٌ* الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِهِ لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ‌﴾²و³ حمد اختصاص به آن خدایی دارد كه ما را در این دار مُقامَه، در این جای درنگ، در این مقام مكین و مقام امین از فضل خودش آورد و در اینجا جا داد، اینجا كجاست؟ نه گرفتاریست، نه زحمت است، نه دغدغه است، نه ناراحتی فكر است؛ اینجا عالم امن است، اینجا عالم امان است، اینجا عالم سلام است. در اینجا از اسماء حسنای پروردگار، اسم سلام واقع است، السّلام است. ﴿لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ﴾. اینجا هیچ‌یك از آن گرفتاری‌ها نیست. و این مقام انسان است كه برود و آن مقام را درك كند و این مال آن كسانی است كه در دنیا این راه را طی كنند.

برای وصول به مقصود باید كار و تلاش نمود

اگر انسان در دنیا بخوابد و بگوید من در آخرت به مقامات می‌رسم، اشتباه است. دنیا عالم كار است، مثلًا فرض كنید محصّل كه دانشكده پزشكی می‌رود، آنجا باید كار كند. اگر بگوید من دیپلمم را می‌گیرم آن‌وقت كار می‌كنم، این غلط است، اینجا باید كار كند. اگر كار كرد، دیپلم هم به او ندهند، او دارای علم و سرمایه است، هر كجای دنیا كه برود دارای سرمایه علمی هست. ولی اگر كار نكرد هزار تا دیپلم هم كاغذ پاره است، باید برود در دكّان، پایش بستنی بزند و بفروشد! به درد نمی‌خورد.