هدف پروردگار از خلقت انسان

طلب این معنا در ما دلیل بر این است كه می‌شود ما برسیم و تو ما را برای این وصول خلق كردی؛ حالا كه این‌طور است، از تو می‌خواهیم كه این استعدادهای ما را به فعلیت برسانی، ما را كه از این دنیا می‌بری ناقص نبری، كال نبری، تا استعدادها به فعلیت نرسیده، نبری؛ اگر ما كال و نارسیده رفتیم در موقع مردن گریه و زاری سر می‌دهیم: خانه‌ام خراب شد، بچّه‌ام چه می‌شود، زنم چه می‌كند، اموالم چه می‌شود و ... .

امّا اگر خدا مرحمت كند و برسیم، خندان و شادان هستیم؛ چون از عالم ضیق به عالم وسیع می‌رویم، از عالم ظلمت به عالم نور می‌رویم، از عالم دیو به عالم فرشتگان می‌رویم؛ آن‌وقت عالم، عالم خیلی خوب و بسیار ارزشمند و با اجر و روح و ریحان و جنّت نعیم و رضوان پروردگار و ملاقات اولیاء خدا و ملاقات ائمّه و ملاقات پیغمبران و رسیدن به مقام‌ ﴿أَوْ أَدْنى‌﴾ ¹خواهد بود و حجاب‌ها همه از بین می‌رود و انسان در ﴿مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ﴾²و³ و كنار حوض كوثر و زمزم و مقام ولایت أمیرالمؤمنین و «ما لا عَينٌ رَأَت و لا أُذُنٌ سَمِعَت و لا خَطَرَ عَلَى قَلبِ بَشَر»،⁴ «مقاماتی كه هیچ چشمی ندیده، هیچ گوشی نشنیده و به دل كسی از افراد بشر هم خطور نكرده» منزل كرده و متوطّن می‌شود كه البته اینها را خدا به انسان قبل از مردن و در دنیا می‌دهد؛ حالا شما از این بالاتر چیزی می‌خواهید؟! واقعاً كه انسان در دنیا راه به این آسانی دارد.

هاتف اصفهانی می‌گوید: