هدف پروردگار از خلقت انسان

‌ 

أعوذُ باللَه من الشّيطان الرَجيم

بسم اللَه الرَحمن الرَحيم

وصلَّى اللَه علَى محمّد و آله الطّيِّبين

ولعنة اللَه علَى أعدائهم أجمعين

منظور و مقصود از خلقت انسان مقام عبودیت است، كه انسان خودش را عبدمطلق پروردگار بداند و در صراط عبودیت مطلق حركت كند و بالنّتیجه آنچه را كه در عالم وجود، از وجود و استقلال و حیات و علم و قدرت به نحو استقلال است، همه را تسلیم خدا كند و اعتراف و اقرار كند كه از آن خداست؛ آنچه فقر و ضعف و جهل و نیستی است، از ناحیه خودِ اوست؛ انسان عبد مطلقِ پروردگار است، هم در مقام اصل وجود و هم در مقام عمل و تكلیف؛ و این، مقامِ انسان كامل و بزرگ‌ترین درجه‌ای است كه خداوند علی أعلی به انسان عنایت می‌كند.

افرادی كه در دنیا زندگی می‌كنند و دارای مذهب و شریعتی هم هستند مثل افراد معمولی، باید حركت كنند و به این مقام برسند؛ انبیاء آمده‌اند ما را به این مقام دعوت كنند، پیغمبر ما را به این مقام دعوت می‌كند، قرآن ما را به این مقام دعوت می‌كند؛ و اگر ما به قرآن و سنّت رسول خدا و ائمّه اطهار علیهما السّلام درست عمل كنیم و چیزی از خود كم و زیاد نكنیم و در همان صراط عبودیت حركت كنیم، به این مقام خواهیم رسید.

عمل نکردن به قرآن و سنت عامل نرسیدن به كمالات توحیدی 

و علّت اینكه دیده می‌شود بعضی‌ها ممكن است عمرشان شصت سال، هفتاد سال، هشتاد سال بشود و به این مقام هم نرسند، برای این است كه عمل نمی‌كنند. از قرآن و اخبار اطّلاعاتی پیدا می‌كنند و این علومشان را صرفِ به‌دست آوردن امور دنیوی می‌كنند، حالا فرقی ندارد مال باشد، جاه باشد، قدرت باشد، یا حبّ ریاست و امثال اینها؛ آن علم قرآن و تفسیر و حدیث و حكمت و علوم شریعت را، اینها فدای به‌دست آوردن حطام دنیا كردند و حطام دنیا هم به این صورت برای انسان جلوه می‌كند. و این خیلی خیلی بهره كمی است كه انسان از آن سرمایه‌های سرشار، این نتیجه بس كوچك را بخواهد بردارد.