علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی (رضوان الله علیه) در این سخنرانی ارزشمند رسیدن به مقام عبودیت مطلق در برابر پروردگار را هدف اصلی خلقت انسان دانسته و عمل نکردن به قرآن و سنت و پرداختن به امور دنیوی را علت عدم وصول به این کمالات می‌داند. ایشان راه رسیدن به این هدف را عبور از صفات نفس و تبدیل صفات سیئه به حسنه در نظر می‌گیرد و زاد و توشه این سفر معنوی را، توکل بر خدا و عمل به قرآن و سنت معرفی می‌کند. حضرت علامه یکی از نتایج این سفر سلوکی را زدوده شدن کدورت‌های درونی و در نهایت، مشاهده و لمس حقایق عالم آخرت در همین دنیا می‌داند.

علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی (رضوان الله علیه) در این جلسه به شرح این موضوع می‌پردازد که چگونه پیمودن راه خدا از طرفی آسان و از طرفی بسیار دشوار است. ایشان با تأکید بر همت بلند، اخلاص در عمل، صبر و استقامت و واگذاری اختیار به خداوند، مسیر عرفان حقیقی را تبیین می‌کند. حضرت علامه با ذکر مثال‌هایی از زندگی بزرگانی همچون مرحوم قاضی، وعلامه طباطبایی، لزوم گذر از هرگونه تعلّقات دنیوی، کرامات و حتی مقامات اخروی را برای رسیدن به خداوند گوشزد می‌کند. علامه طهرانی در پایان، با استناد به داستان سیمرغ در منطق‌الطیر عطار، به توضیح حدیث شریف «من عرف نفسه فقد عرف ربه» پرداخته و نشان می‌دهد که راه خداشناسی از خودشناسی می‌گذرد.

حضرت علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی (رضوان الله تعالی علیه) با بیان مصادیق و آثار سوء افشای اسرار، مانند قهر و غیرت الهی، استدراج، بسته شدن راه دیگران و ایجاد عجب در سالک، بر لزوم حفظ حالات، مکاشفات و دستورات سلوکی تأکید می‌کند. ایشان با ذکر مثال‌هایی از زندگی پیشوایان دینی مانند امام محمد باقر (ع)، و همچنین با اشاره به روایاتی از ائمه، نشان می‌دهد که چگونه افشای اسرار الهی باعث از بین رفتن حقیقت و توشۀ راه می‌شود. همچنین در این سخنرانی به تفاوت جن و انس در وسوسه کردن اشاره و بر مراقبت نفس تأکید شده است

حضرت علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی(رضوان الله علیه) با تأکید بر اینکه انسان باید از خودخواهی بگذرد و تابع دستورات شریعت (خدا، پیامبر و ائمه) و استاد معنوی باشد، با استفاده از مثال‌های کاربردی و ملموس مانند باغبان و درخت و طبیب و بیمار، به تببین لزوم تسلیم شدن در برابر راهنما می‌پردازد و بر اطاعت و بندگی به عنوان تنها راه رشد و کمال تأکید می‌کند. ایشان همچنین، به تفاوت ظواهر اعمال با حقیقت باطنی آن‌ها اشاره کرده و بیان می‌کند که عباداتی مانند نماز، تنها با راهنمایی یک استاد باطنی می‌تواند انسان را به قرب الهی برساند و به رفع حجاب‌های نفسانی کمک کند.

علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی به پنج اصل حیاتی در راه عرفان می‌پردازد: صمت، سلامت مزاج عزلت، سهر،دوام ذکر.ایشان با استناد به روایات و مثال‌هایی از جمله تمثیل مرحوم قاضی از ته‌نشین شدن رسوبات در حوض، توضیح می‌دهند که چگونه سکوت باعث آرامش قلب و آماده‌سازی نفس برای دریافت تجلیات الهی می‌شود. علامه همچنین بر لزوم پرهیز از گفتار و شنیدنی‌های بیهوده تأکید کرده و سلامت بدن را به عنوان مرکبی برای روح در مسیر حرکت به سوی خدا معرفی می‌کند. به اعتقاد ایشان، حفظ بدن نه تنها با زهد منافاتی ندارد، بلکه عین زهد است، زیرا بدن سالم به سالک کمک می‌کند تا به مقصد برسد.

علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی (رضوان الله علیه) به این اصل مهم می‌پردازد که سلوک و پیمودن راه خدا صرفاً با حرف و انتساب به بزرگان ممکن نیست، بلکه با عمل و مجاهده به دست می‌آید. ایشان با بیان داستانی از پیامبر اکرم (ص) در فتح مکه، بر اهمیت عمل فردی تأکید می‌کند و سپس به تشریح دستورات لازم در این راه می‌پردازد. این دستورات شامل پرهیز از زیاده‌روی در غذا، دوری از مجالس بیهوده و مسافرت‌های غیرضروری، و سکوت به عنوان شرط حفظ دستاوردهای سلوکی است. در ادامه، ایشان با نقل قولی از علامه طباطبایی، به توضیح پنج اصل مراقبه می‌پردزاند که عبارتند از: صمت، جوع، سهر، عزلت، و دوام ذکر.