آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به بررسی مسئله بنیادین اصالت فرد و اجتماع می‌پردازند. بحث با اشاره به ریشه‌های تاریخی این موضوع در مسائل اجتماعی و فقهی آغاز می‌شود و سپس اعتبار ادعاهایی مانند اجماع و شهرت در فقه مورد نقد و ارزیابی قرار می‌گیرد. در ادامه، دیدگاه اسلام درباره عدم اصالتِ محضِ اجتماع و نفی دموکراسی‌های رایج تبیین می‌شود؛ به‌گونه‌ای که ارزش‌گذاری بر اجتماع در اسلام، ماهیتی مقدماتی برای رسیدن به امنیت و تکامل فردی دارد، نه موضوعیت ذاتی. در این میان، انطباق اراده و اختیارات جامعه با مصالح و مفاسد واقعی و نفس‌الأمری به‌عنوان معیار اصلی پذیرش تصمیمات مطرح می‌شود. در پایان نیز با ذکر نمونه‌هایی از تاریخ صدر اسلام و مسائل فقهی، بر حاکمیت عقل و واقعیت‌های حق و حقیقت بر تصمیمات جمعی تأکید می‌شود.