آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین کیفیت علم امام به وقایع عالم و چگونگی آگاهی ایشان از امور غیبی می‌پردازند. بحث با نقد این تصور آغاز می‌شود که علم به اشیاء نیازمند اتحاد زمانی و مکانی با آن‌هاست؛ چنان‌که انسان‌های عادی به‌دلیل حجاب‌های زمانی و مکانی و محدودیت حواس ظاهری، از وقایع دوردست بی‌خبرند. استاد با عبور از این دیدگاه، توضیح می‌دهند که امام علیه‌السّلام با بهره‌گیری از چشم مثالی و اشراف بر حقایق عالم مثال، بدون نیاز به علل و اسباب مادی و حواس ظاهری، بر واقعیات عینی احاطه می‌یابند. در این مسیر، تفاوت میان کشف حقایق مثالی با توهمات و تخیلات ذهنی روشن شده و تأکید می‌شود که ادراک امام، عین واقعیت است. در پایان، ضمن اشاره به مراتب مختلف انکشاف برای افراد، زمینه برای ورود به بحث پیچیده‌ترِ «علم در ظرف زمان» و تبیین علم عنائی حق تعالی فراهم می‌گردد.