آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین مبناییِ مسئله خیر و شر در نظام هستی می‌پردازند. بحث با بررسی مفهوم وجود و نقد دیدگاه اصالت ماهیت آغاز می‌شود تا روشن گردد که خیر، حقیقتی وجودی و مرتبط با ذات باری‌تعالی است. استاد با تفکیک میان معنای مصدری و حقیقتِ وجود، توضیح می‌دهند که چگونه اشیاء خارجی با افاضه نور وجود از مبدأ هستی، از ظلمات عدم خارج می‌شوند. در ادامه، با تحلیلِ ماهیتِ شر به عنوان یک امر عدمی و ناشی از قصور یا نقصان در مراتب وجود، نسبت میان اختیار انسان و فعلیت‌بخشی به استعدادهای الهی تبیین می‌گردد. این جلسه با هدف اصلاح جهان‌بینی مخاطب نسبت به حوادث و پدیده‌های پیرامون، به این نتیجه می‌رسد که هرچه در خارج تحقق دارد، در اصلِ وجود خود خیر است و شر، تنها در مقامِ عدمِ کمال یا فقدانِ فعلیت معنا می‌یابد.