آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به نقد و بررسی فرضیه نسبیت انیشتین و ادعای بازگشت به زمان گذشته از طریق حرکت با سرعت مافوق صوت می‌پردازند. بحث با تبیین مبانی این فرضیه و نحوه سنجش سرعت اجسام در فیزیک آغاز می‌شود. در ادامه، استاد با تفکیک میان «زمان اعتباری» که بر اساس حرکت وضعی زمین و قراردادهای بشری شکل می‌گیرد و «حقیقت حرکت» که قائم به خود شیء است، استدلال می‌کنند که افزایش سرعت، تأثیری بر ماهیت زمان ندارد و نمی‌تواند انسان را به گذشته بازگرداند. در بخش پایانی، تفاوت ادراک زمان در عالم ماده با عوالم مثال و برزخ بررسی شده و با ارائه مثال‌هایی از تجربیات روحی، تبیین می‌شود که چگونه زمان در ارتباط با نفس انسان می‌تواند دچار بسط یا قبض شود، در حالی که زمانِ جاری در خارج، مسیر خود را طی می‌کند.