کیفیت حج نیابی (1)

أعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ الله الرَّحمَنِ الرَّحیم

همان یک ضبط صوت کفایت نمی‌کند؟! از یمین و یسار [ضبط گذاشته‌اید] می‌خواهید شش میخ کنید؟! جای ردّ و ایراد نداشته باشیم و اگر یک روز ما انکار کردیم که فلان حرف را زدیم، می‌گویند که آقا هم دوربین و هم نزدیک‌بین و هم وسط‌بین [وجود دارد] حتی اینها یک شاخه، دو شاخه یا سه شاخه هست تا دیگر جایِ انکار نباشد و حرفی که آدم می‌زند بعداً انکار نکند. می‌گویند: چرا حرفی که زده‌اید، الآن انکار می‌کنید؟! مگر قرار بر این است که آدم انکار نکند؟! اگر حرف صحیح است که جای انکار ندارد؛ حرف صحیح را که نباید انکار کرد بلکه باید تأیید کرد، تقریر کرد و تأکید کرد اما اگر حرف اشتباه بود باید انکار کرد! عجب احمق‌هایی هستند که می‌گویند: آدم یک حرف اشتباهی که زده است، دیگر نباید انکار کند، خیلی خریّت می‌خواهد مثلاً شما سه سال پیش حرفی زده‌اید بعداً معلوم شد که خلاف گفته‌اید، حالا بگویید که چون گفته‌ام، نباید پس بگیرم! خیلی آدم باید بی‌شعور باشد که چنین حرفی بزند. حالا چون یک حرف را سه سال پیش زده‌ای باید تا آخر عمر، پای آن بایستی؟! عجب حماقتی! اگر حرف درست است، بله! جای انکار ندارد، آدم باید پای حرف درست تا آخر عمر بایستد.

همۀ اینها برمی‌گردد به اینکه کسی که طالب حق است، اصلاً نمی‌تواند چنین حرفی را بزند، نمی‌تواند چنین ایده‌ای داشته باشد چون ملاک، گفتن نیست بلکه ملاک نفس‌الواقع است. اگر ملاک فقط گفتن منتسب به شخص باشد، حرفی که منتسب به یک شخص است، وقتی آن شخص از کلامش برمی‌گردد انگار از هویّت خودش برگشته است و هویّت خودش را زیر پا گذاشته است ولی اگر ملاک، نفس‌الواقع باشد انسان صد جور هم حرف بزند، دفعۀ صد و یکم وقتی فهمید اشتباه بود، باید حرفش را عوض کند و بگوید که آقا حرفی که من دیروز زدم اشتباه بود و امروز برای من مشخص شده است که اشتباه بود و اگر نگوید، عمل حرام انجام داده است و این مشخص است.