عدم مقبولیت عمل اصحاب

آخر تو که یک صفحه فلسفه نخوانده‌ای چه می‌گویی؟! این مطالب اصلاً به شما ربط ندارد اصلاً نمی‌دانید وجود چیست و ماهیت را با «ه» هویج یا با «ح» حوله می‌نویسند آخر این چه مطالبی است که نوشته‌اید؟! خیلی عجیب است‌! حالا اگر ننویسی طوری می‌شود؟! آقا به‌خدا کسی از آن احترامت کم نمی‌گذارد، مسائل دیگر و چیزهای دیگر هست؛ مسائل حیض و نفاس این‌قدر هست که آنها را بنویسید، شبهات و شکیات سه و چهار نماز هست! آقایان انگارنه‌انگار! اینها مسئولیت دارد!

حضورتان عرض کنم که صحبت در احرام از أدنیٰ الحل بود. عرض شد که در چه مواردی انسان می‌تواند از خارج حرم احرام ببندد و دو یا سه نکته باقی مانده بود؛ یکی راجع به نذر، یکی راجع به خوف مرض و یکی راجع به خوف مُضی وقت بود که عرض شد روایاتی دربارۀ اینها وجود دارند.

بیان اشکالی نسبت به تیترهای مرحوم صاحب وسائل در کتاب وسائل

همان‌طور که قبلاً خدمتتان عرض کردم یکی از اشکالاتی که نسبت به مرحوم صاحب وسائل وارد است این است که تیترهای ایشان خیلی با روایات منطبق نیست و خلاصه انسان ممکن است به شبهه بیفتد. وقتی که انسان وارد روایت می‌شود، می‌بیند اینها خیلی باهم ارتباط ندارند.

مواقیت مختلف هستند؛ در یک حدّ و در یک شعاع مشخص و معیّن نیستند، یکی نزدیک‌تر است یکی دورتر است مثلاً مسجد شجره نسبت به سایر مواقیت دورتر است و این دور بودن دلیل بر این نیست که احرام از میقات نباشد بلکه انسان باید از خود میقات احرام ببندد در اینجا حضرت می‌فرمایند:

مُحمّدُ بنُ الحسنِ بِإِسنادِهِ عن مُوسى بنِ القاسِمِ عن جعفرِ بنِ مُحمّدِ بنِ حکیمٍ عن إِبراهِیم بنِ عبدِ الحمیدِ عن أبِی الحسنِ مُوسى علیه السلام قال: سألتُهُ عَن قومٍ قَدِمُوا المدِینة فخافُوا کَثرةَ البردِ و کَثرة الأیّامِ یَعني الإِحرامَ مِن الشّجرةِ، و أرادُوا أن يأخُذُوا مِنها إِلى ذاتِ عِرقٍ ، فیُحرِمُوا مِنها فقال: «لا و هُو مُغضبٌ مَن دخل المَدِينة فلَيسَ لهُ أن یُحرِم إِلاّ مِن المدينةِ».¹