عدم مقبولیت عمل اصحاب

این مسئله‌ای که تابه‌حال بوده این را می‌رساند که اینجا فضایی است که اصلاً نباید به رجولیّت و انوثیّت توجه شود، در اینجا فقط باید به مسئلۀ توحید توجه شود و اینکه انسان مشغول گشتن به دور او است و دور او طواف می‌کند هیچ نباید به انوثیت و به رجولیت، این مرد است زن است پیر است جوان است بچه است بزرگ است توجه شود. شما این قضیه را بگذارید در کنار اینکه وقتی کسی می‌خواهد طواف کند شانۀ چپش باید مساعد باشد می‌بینید که جور در نمی‌آید!

ببینید وقتی در این قضیه یک دیدگاه پیدا شود آن‌وقت شما روایاتی را که می‌گویند: «باید شانۀ چپ به سمت کعبه باشد»، به‌‌نحو دیگری توجیه می‌کنید و آن افرادی که دستشان از این مسئله کوتاه است این ادلّه و روایات را به‌نحو دیگر معنا و تفسیر می‌کنند.

شخصی که دارای این بینش، بصیرت و افق فکری است، می‌گوید که منظور از اینکه شانۀ چپ باشد؛ یعنی باید به سمت چپ بگردید نه به سمت راست، این است که وقتی می‌خواهید شروع به طواف کنید باید به این سمت باشید. اینها نکات ظریف و دقیق اجتهاد است. حالا اگر شانه از سمت کعبه منحرف شد، بشود! اینکه فرمودند: «شانۀ چپ به سمت آن باشد»؛ یعنی طوری نگرد که شانۀ راستت به سمت [کعبه] باشد اما آیا باید در جمیع لحظات حتی یک ثانیه هم شانه از سمت این سنگ‌ها انحراف پیدا نکند؟! اصلاً چنین قضیه‌ای به ذهن نمی‌آید تا انسان بخواهد راجع به آن فکر کند.

آن کسی که خارج از این فضا است وقتی که به این روایات نگاه می‌کند، می‌گوید که شانه باید به سمت کعبه باشد؛ یعنی در تمام حرکت‌ها نگاه کن و مراقب باش تا شانه‌ات این‌طرف نرود! گونیا بگذار! تکانت ندهند، [به دیگری می‌گوید:] چرا شانه‌ام را تکان می‌دهی؟! کج شد! این شخص این‌طور طواف می‌کند و اصلاً نمی‌فهمد که از کجا شروع کرد و به کجا ختم شد، هیچ! این یک طواف است و آن هم یک طواف است.