لزوم توأم بودن مباحث علمی با مباحث عملی

یک ‌دفعه من شنیدم که به والدۀ ما می‌گفتند که اگر من بشنوم کسی پیش فلان شخص رفته است بدنم می‌لرزد! اسم فلان شخص را آوردند و اهل جلسات اخلاق و از این مسائل بود، توجه کردید؟!

معلوم است که از راه به در می‌کند، صحبت از این‌گونه اشخاص نیست، [وقتی شخص] می‌داند او آدم خوبی است، در تقوا و صلاح و تبلیغ و مطالب و علمیّت حرف ندارد، اگر بهتر از این نباشد هم‌طرازش است، اگر ناراحت نشد که هیچ ولی اگر بگوید که زحمت‌ها را ما کشیدیم، ما از کلوپ بیرون کشیدیم، ما از قمارخانه بیرون آوردیم، ما از دَنس و امثال‌ذلک بیرون آوردیم، حالا که آوردیم، همین‌که می‌خواهیم تا در مسجد بیاوریم، فلان شخص که در فلان مسجد است شخص را بُر زد و برد!

شخص را به آنجا برد؟! هیچ اشکال ندارد، برود، سلام ما را هم به آن آقا برسانید و بگویید که هوای این شخص را داشته باشد و به آنجا هم سفت بچسب و از آنجا [بیرون] نرو.

توجه کردید؟! خیلی مسئله حساب و کتاب دارد! اگر گفت: «عجب! پس این‌همه زحمت کشیدیم، هیچ شد! کار را ما کردیم، فایده‌اش را فلان شخص برد!» از این قضیه معلوم می‌شود که باید قضیه را درست کند.

از این مطالب برای مرحوم پدرمان خیلی اتفاق می‌افتاد، افرادی که با اینها صحبت می‌کردند که شخص را از وسط راه به‌نحوی می‌بردند.

اللهمَّ صلِّ عَلیٰ محمَّد و آلِ مُحمَّد