لزوم توأم بودن مباحث علمی با مباحث عملی

در همان نهی از منکر و امر به معروف مسئله همین‌طور است، انسان در عین حال باید ببیند که کلامش در آنجا تأثیر دارد یا ندارد؛ دوباره در آن مورد، خودش در کار نیست، دوباره به او نظر می‌کند که او چه گفته است! توجه نمی‌کند که کلام من چه تأثیری داشته است. اینکه کلام من چه تأثیری دارد یا اینکه اصلاً من نباشم و یک شخص دیگری باشد. اگر در همان موقع به او بگویند: «تو در اینجا می‌خواهی امر به معروف کنی، ما این تکلیف امر به معروف را به دیگری سپردیم، برو و در خانه‌ات بنشین»، می‌گوید: «چرا؟! نه! من می‌خواهم انجام دهم!» این شخص گیر دارد! باید بگوید: «خداحافظ، ما به خانه رفتیم و کاری نداریم!»

امر به معروف شرایط خاص خودش را دارد، حالا اگر این شرایط در یک‌جا منعقد شده است، فردی هم هست که صحبتش تأثیر می‌گذارد، این فرد هم باید امر به معروف و نهی از منکر انجام دهد، درست شد؟! اما یک وقت با اینکه می‌داند کلام او تأثیر می‌گذارد، یک‌دفعه مچ او را بگیرند که آقا شما در منزل بنشین، فرد دیگری از شما بهتر صحبت می‌کند، از شما بهتر حرف می‌زند، یا بهتر هم نباشد، تابه‌حال ما این موقعیت را به شما دادیم، از الآن می‌خواهیم به شخص دیگری دهیم، [حال او عوض] می‌شود یا نه؟! تا حالا زحمت کشیده است، شخص را کم‌کم آورده است تا به قول معروف، شخص را از آن سینما و کلوپ و امثال‌ذلک خارج کرده است، حالا که می‌خواهد او را به مسجد خودش بیاورد، یک‌دفعه می‌بیند که امام جماعت فلان مسجد با این شخص صحبت کرده است و این شخص به آن امام جماعت تمایل پیدا کرده است، [حال او عوض] می‌شود یا نه؟! اگر عوض شد، قضیه گیر دارد، آی دَدَم وای! اگر هم ناراحت نشد؛ می‌گوید: «من تابه‌حال او را کشاندم، از این بعد جای دیگر برود»، با اینکه حالا امام جماعت آن مسجد هم آدم خوبی است، اگر آدم بدی باشد ناراحت می‌شود، از این مسائل خیلی بوده است که مرحوم آقا هم ناراحت می‌شدند.