لزوم توأم بودن مباحث علمی با مباحث عملی

آیا امام حسین علیه السلام می‌فرماید: «ای مردمی که در اینجا هستید، بمانید فردا فلان می‌شود، اگر شما بروید و اینها من را بکشند، خوشحال می‌شوند و دشمن شاد می‌شود، یزید شاد می‌شود و می‌گویند که اهل‌بیت پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم را گرفتیم، کشتیم، اسیر کردیم و حالا می‌خواهیم آزاد کنیم، همان‌طوری‌که قبلاً اینها در جنگ بدر گرفتند و آزاد کردند»؟!

ولی امام حسین علیه السلام چه فرمودند؟! نفرمودند که دشمن خوشحال می‌شود، نفرمودند که دشمن ناراحت می‌شود، فرمودند که مسیر من این است، حکومت را نمی‌پذیرم، راه اینها را نمی‌پذیرم حتی اگر من را بکشند بیعت با یزید را نمی‌پذیرم، اگر زنده بمانم با آنها مقابله می‌کنم، من همین هستم! من به این قضیه کاری ندارم که دشمن شاد شود یا نشود! ذهن انسان که از او به دشمن منعطف شود یعنی خراب شد، دیگر خراب شد! گرچه به‌حساب خودش درست باشد.

یا اینکه آدم کاری می‌کند، چیزی می‌نویسد، حرفی می‌زند و نمی‌داند که اشتباه است، یک‌دفعه می‌بیند که اشتباه شد، بعد با خودش می‌گوید: «حالا که این حرف را زدم، پس آن افرادی که مخالف من هستند، همین مطلب را بهانه می‌کنند و خوشحال می‌شوند!» اینکه در دلش می‌گوید که آخ چه بد شد! این «آخ گفتن» کار را خراب کرد! اشتباه کردی که کردی! مگر قرار است که تو معصوم باشی؟! معصوم الآن یکی است مگر قرار است که ما معصوم باشیم؟! این حالتی که می‌گویی: «آخ اشتباه شد»، یعنی تو می‌خواهی خودت را معصوم بدانی؟! مطلب دقیق می‌شود، در حال رسیدن به ریشه‌های مسئله هستیم که این تفکر چه ریشه‌هایی دارد.

می‌بینیم که برگشت همۀ این مسائل به این مسئله است ولی اگر فقط نظر، آن نظر باشد. اگر در یک‌جا اشتباه کردی، بگو: «بله، بله، بنده اینجا اشتباه کردم، اشتباه کردم و می‌گویم که اشتباه بود.» می‌گویند: «آهان! بله! پس معلوم است که اشتباه می‌کنی!» بگو: «اشتباه می‌کنم دیگر، چه‌کار کنم؟! شما اشتباه نمی‌کنید؟!»