جلسه ۱۴۲

از یک طرف دلیل بر نهی است، از یک طرف فرض بکنید که دلیل بر ترخیص است، آدم گیر می‌کند، بسیاری از مواردی که شما در روایات، در مسائل فقهیه، برخورد میکنید از این مسئله ناشی می‌شود، یعنی مسئله به این برمیگردد، قضیه عمومی ‌نیست، یک مسئلهای است که امام به شخص او فرمودهاند، در خصوص مورد، یعنی خصوصیت مورد دخالت دارد در حکم امام علیه السلام، منتهی در کتب فقهی آن ملاحظات و آن مقارنات و آن شرائط و ظروفی که موجب حکم امام علیه السلام شده، حذف شده، نیامده. فقیه وقتی که نگاه میکند فقط یک روایت خالی میبیند، بدون هیچ گونه قرائن و شرائطی، چه کار میکند؟ حکم میکند به این‌ که روایت دلالت بر امر میکند، این حکم دلالت بر نهی میکند، می‌گوید خب این در این‌جا اشکال ندارد! در یک جا میبیند که دلالت بر امر است، میگویند که در این مورد ایراد ندارد و اشکال ندارد! مسئله به آن کیفیت و به آن شکل نیست. در همه این موارد یا در اکثر این موارد به عنوان یک ملاک عامّ اگر ما در نظر بگیریم قضیه بازگشتش به خصوصیات فرديه است، آن خصوصیات فرديه موجب حکم شارع شده، اگر نظر رفقا باشد در بحث وجوب استطاعت در حج، در آن‌جا این قضیه را به وضوح دیدیم که چطور امام علیه السلام ظاهراً امام صادق یا امام باقر علیهما السلام این‌ها نسبت به یک نفر ناصبی میگویند حَجّت درست است، نسبت به یک نفر میگویند بهتر است که دوباره انجام بدهی، نسبت به یک نفر میگویند حجت اصلا باطل است.

اگر ناصبی، ناصبی است خب این‌ها همه ناصبی هستند، اگر نصب موجب بطلان است چرا این ناصبی یک جا حجش درست است، یک جا حجش بهتر است دوباره انجام بدهد، یک جا حج باطل است؟! كه در آن‌جا عرض کردیم که مسئله دو حالت دارد، یا برگشتش به خصوصیات خود فردی شخص است، فرض کنید که شخصی است که خیلی محکم است، خیلی محکم و اگر به او بگویند آقا تمام نمازهایی که تا بحال خواندی باطل است، می‌گوید باشد و شروع میکند از اوّل همه را قضا کردن، حضرت میگوید تمام نمازهایت را قضا کن! حجت را برو دوباره انجام بده که مفت نمیارزد! هر چه که در زمان نصب است به درد عمه‌ات میخورد! این حج مفت نمیارزد!