جلسه ۱۴۰

بعضی‌ها هم نه، سرعت دارند، این دیگر ناخن نیست و این دیگر حرکتش تندتر است و خیلی سریع این‌ها به مقصود می‌رسند! همان مقصود؛ دربست در اختیار شیطان بودن، خیلی سریع، هر چه امر بفرمایید ما اطاعت می‌کنیم! این‌جاست که مرحوم آقا رضوان الله علیه می‌فرمودند: کسی که متصل نباشد به مقام ولایت امکان ندارد این راه به بی‌راهه نبرد¹. همچین شیطان می‌آید با فوت‌وفن‌هایی که بلد است، با درس‌هایی که خوانده که ما آن درس‌ها را نخواندیم، آن درس‌هایی که او خوانده آن‌ها خیلی عالی است، فقط یکی می‌خواهد رو دست او بزند که درس‌هایش را خوانده باشد، درس‌های او را، او می‌تواند روی دست شیطان بزند، إِلاّٰ عِبٰادَكَ مِنْهُمُ اَلْمُخْلَصِينَ﴿الحجر،40﴾، آن‌ها هستند و درس‌هایش را خواندند، و دست‌هایش را خواندند، دست هایش را خواندند!.

خب دیگر برویم سر بحث‌مان خیلی فاصله نگیریم که صلاح نیست بیش از این پا از حدّ خود فراتر بگذاریم.

ببینید این علی بن ابی حمزه اگر قرار بر این باشد که این روایات و عبارتی را که نقل کرده بعد از زمان انحرافش باشد، در بعد از زمان موسی بن جعفر نقل کرده باشد که اصلاً قابل اعتماد نیست، پس این یک نکته است که ما باید ببینیم این روایت کی نقل شدهاست که این مسأله مشخص نیست. چون تاریخ نقل روایت را ذكر نمی‌کنند الاّ شذّ و ندر در بعضی از موارد، فرض کنید در امالی و امثال ذلک نقل بکنند که در چه تاریخی این‌ها را شیخ إملا کرده، امّا به‌طور معمول عبارتی که ابی بصیر برای زراره نقل می‌کند خب این یک محدوده زمانی دارد امّا بدقت مشخص نیست.

پس بنابراین روایت علی بن ابی حمزه از نقطه نظر مقاومت نسبت به سایر روایاتی که تعدادش به هفت و هشت مورد می‌رسد قابل عرضه نخواهد بود، چون معلوم نیست که این در چه وقتی این حرف را زده و آیا در زمان انتصابش و تشیع و اتباعش این مطلب را گفته یا در زمان انحرافش این روایت را نقل کرده.