جلسه ۱۴۰

لذا بنابراین هر روایتی که در کتب، صدوق گفته باشد یا شیخ گفته باشد، یا کسانی دیگر گفته باشد روایت‌ها مورد توجه نیست، لذا خودش باید برود و ببیند، که اگر الآن موسی بن جعفر در این‌جا بودند و ما از حضرت سؤال می‌کردیم که؛ یابن رسول الله شما این روایت را به علی بن ابی حمزه فرموديد یا نه؟ شاید حضرت بگویند که اصلاً من نگفتم، از خودش درآورده. چه دلیلی داریم؟ صحبت من این است، با وجود این همه روایات چرا فقط موسی بن جعفر باید این حرف را بزند؟ چرا امام رضا نباید بگوید؟ چرا امام صادق نباید بگوید؟ چرا امیرالمؤمنین نباید بگوید؟ این همه روایاتی که داریم، فقط از میان این‌ها موسی بن جعفر باید بگوید که فی کل عشرة ایام عمرة، این‌که برای انسان شبهه جدی ایجاد می‌کند که این روایت شاید روایت، روایت مدخوله باشد.

تلميذ: پس بحث حسن فاعلي هم زيرسؤال مي رود؟

استاد: بله دیگر، یعنی بر فرض اگر هم ما بپذیریم که این روایت، روایت صحیحه و موثوقه هست این به حسن فاعلی برمی‌گردد نه به حسن فعلی، و در حسن فاعلی هم باز ما نمی‌توانیم به افراد بگوییم، یعنی بله اگر این ثابت بشود که این حکم و مسأله مربوط به حسن فاعلی بوده، مجتهد در مقام بیان حکم نمی‌تواند بگوید، اگر مکلف و سائل اصرار کرد که آقا این همه آمدیم، می‌گوییم خیلی خب اگر می‌خواهی برو یکی انجام بده، ولی الآن هنوز در اصل قضیه عرض کردیم محل حرف است.

تلميذ: چطور يك فاعلي مي‌تواند خلاف این عمل مستحبی مؤکده را انجام دهد؟ بيايد با حسن فاعلي انجام دهد؟

استاد: آن روز هم عرض کردم، این مطالب موارد مختلف است، یک مورد هست که انجامش احتمال خطر است، آنجا شارع می‌آید صاف می‌ایستد و می‌گوید که انجام بدهی باطل است، یک چیزهایی مثل سلام در حمام، یا نماز در حمام، صلاة فی الشوارع و امثال ذلک که در عین این که این‌ها مکروه هستند لاتصل في الحمام يا و لا تسلم علی من فی الحمام و امثال ذلک، ولی در عین حال آن نماز مبری ذمه می‌شود و احتیاج به قضا ندارد یا رد سلام واجب است.