جلسه ۱۳۸
توضیحات:
وجوب عمره مفرده و بحث از تکرار آن در یک ماه - 1435-01-27
جلسه ۱۳۸
13حالا ما این‌جا یک ساعت و دو ساعت سوار هواپیمای دو طبقه بوئینگ امریکایی می‌شویم و با هزار لعن و نفرین سه ساعته ما را می رساند، با هزار تا لعن و نفرين خلاصه ما به آنجا در عرض سه ساعت می رسیم، امّا آنهایی که در سابق شش ماه راه می آمدند، با خر و کجاوه و شتر این‌ها می آمدند، آنهایی که در سابق می آمدند سه ماه طول می کشید، در برف و باران و کوه و کمر، دزد قافله و فلان، آخر بیاید بگوید یا بن رسول الله ما این همه راه آمدیم یک عمره انجام بدهیم و برگردیم؟ ای بابا! آخر نمی‌شود، حضرت می‌فرماید حالا که خیلی اصرار دارد در این‌جا خدا می گوید یکی دیگر هم می خواهد انجام بدهد، اشکالی ندارد، از ده روز کمتر نباشد می خواهد انجام دهد.
این چه می شود؟ این حسن، حسن فاعلی می شود، در مقام حسن فاعلی دیگر آن مسئله تقرب در آنجا به جای خودش محفوظ است، یعنی شخص وقتی که براساس حسن فاعلی عمل انجام بدهد، درست میشود مثل شخصی که قبل از زوال اشتباهاً این را انجام داده، ما اگر باشیم چه باید بکنیم؟
وقتی که مجتهد نگاه بکند و ملاک را به دست بیاورد و خطابات را در کنار هم قرار بدهد و ببیند امام علیه‌السلام، امام رضا علیه‌السلام فرمود که در ماه بیش از یک عمره انجام نده، آیا امام رضا علیه‌السلام که می گوید بیش از یک عمره انجام نده می تواند بگوید اگر بر این اساس یک ثوابی مترتب است، اگر توانستی می توانی تا قبل از ده روز هم باز انجام بدهی، این را می تواند بگوید یا نمی تواند بگوید؟ میتواند بگوید چرا نفرمود؟ چرا نگفت؟ (ما این‌قدر بی حیا هستیم که به امام می گوییم نگفت!) چرا نفرمود که بیش از یک عمره انجام ندهیم؟! حضرت می توانست این‌طور بفرماید، همان‌طوری که فرمود در یک ماه میتوانی یک عمره انجام بدهی، حضرت می تواند بفرماید دو عمره می توانی انجام بدهی، چرا؟ ثواب ببرد، او هم یک شخص شیعه و مطیع و دنبال ثواب و تقرب هم هست، پس امام در این‌جا نعوذ بالله بخل کرده؟ که آمده آن ثوابی را که باید مترتب بر من بشود و من هم خودم مشتاقم، خود مکلف و مامور خود او متمایل به اتیان است اتفاقاً، یعنی چیزی نیست که بر خودش بخواهد تحمیل کند، سوال می کند که آیا باز هم می توانم انجام بدهم یا نه، یعنی از این طرف چونه می‌زند، خب چرا امام نفرماید و این مطلب را مطرح نکند؟! امام در این‌جا مقصر نیست؟! مقصر است!