جلسه ۱۳۷

تلميذ:خود همين مجزي بودن باعث رفع كراهت نمي شود؟ 

استاد: نه دیگر کراهت سر جایش هست. ما کراهت را به خود فعل زدیم، الآن دیگر مسأله وقتی بحث فاعلی بخواهد مطرح بشود دیگر آن‌جا بحث کراهت نیست، اگر بحث، بحث فعلی است، این نماز باطل میشود، چرا؟ چون در نماز باید با قصد قربت باشد، نمازی که مورد تقرب نیست نمازی که منهی شارع است، نمازی که مأمور شارع نیست آن نماز که دیگر در آن تقرب نیست،چطور ممکن است؟ شما قبل از اذان فرض بکنید نماز بخوانید متقرباً خب باطل است.

میگوید آقا من تقرب داشتم، خب باشد، باطل است قبل از وقت است! فعلی است که آن فعل مامورٌبه نیست و مرضی شارع نیست. 

می‌گوید می‌خواهم نماز بی وضو بخوانم، حوصله وضو نداشتم، آقا دلت صاف باشد، قلبت صاف باشد! میگوید من دلم صاف بود نماز خواندم. خب نماز باطل است، نماز باید متطهراً باشد، نماز باید در بعد از زوال باشد، نماز باید بعد الإستتار باشد، شما یک ساعت به غروب بگویی من میخواهم نماز مغرب بخوانم و تقربم هم بیشتر است و چشمهایم را هم میبندم و دستم را در گوشم میکنم و چنان در خدا بروم که بروند و بکشند ما را بیرون! خب این باطل است، هنوز یک ساعت مانده!!!

لذا اگر صحبت به حسن فعلی باشد این‌جا دیگر قطعاً باطل است، شکی در آن نیست، بحث را از حسن فعلی ما درآوردیم، گفتیم در این گونه موارد حسن فعلی و این‌ها به کنار میرود، حسن فاعلی جایگزین میشود مراعاتاً لحال المکلف. دیگر آن‌جا اقلّ ثواباً معنا ندارد، بحث دیگر بحث ثواب نیست. مولا دلش خواسته و عشقش گرفته است که حالا کار این را قبول کند، اين طوري عشقش گرفته، حالا که خیلی دلش میخواهد لبیک بگوید باشد یک لبیک هم بگو، عیبی ندارد ما از تو قبول ميکنیم، دیگر خود فعل مورد نظر نیست. به جای لبیک، لپه هم بگوید باز خدا قبول میکند!