جلسه ۱۳۶

طرف خورشت بادمجان خورده بود حالا اسمش را نمی‌برم، البته خودش کمی سمین است، عرض کنم حضورتان که رفته بود بادمجان خورده بود، آقا افتاده بود. یکی ازدوستان می‌گفت: ما را صدا کردند برو سراغش دارد از دل درد، داد می‌زند. 

می‌گفت: ما رفتیم جلو با تجهيزات پزشکی و گفتیم چه شده آقا؟ 

گفت: ما دیشب، شب جمعه گفتیم به استحباب بادمجان عمل کنیم.

گفتیم: بادمجان یک دانه! شما یک دیگ بار زدید، آخر یک دیگ بادمجان کجایش مستحب است؟!!

بعد گفت: یک چیزی دادیم بیچاره راه بیفتد. 

به قضیه مستحب عمل کنیم!! آقا شکمو هستی می‌خواهی بخوری چرا به حساب استحباب می‌گذاری؟! توجه می‌کنید؟ چرا به حساب استحباب می‌گذاریم؟ همه مان همین هستیم. ها!! 

خب الآن خیلی جا برای استحباب دارد این جهت در این‌جا معنی ندارد این‌را خیلی خوب انسان باید ملاحظه کند که مجتهد خيلي باید دقت داشته باشد و متوجه ملاکات بشود و از آن مسأله و مبنایی که شارع به نحو کلی در اختیار او قرار می‌دهد، بداند که آن لِمّ مطلب در چیست؟ و رمز و راز این قضیه و ملاک در چه نکته‌ای نهفته است؟ آن را باید به دست بیاورد این مطلب را اگر مجتهد بتواند بدست بیاورد من می‌توانم بگویم شاید هفتاد درصد اجتهاد همین است. سی درصد مسائل دیگر مثل بلاغت و حدیث و از این چیزها است¹.

نکته اصلی این است که انسان از متون روایات از متون اخبار از ممارست با بیان شارع، از ممارست با خطابات شرع، آن ملاک و راز این مطلب را بدست بیاورد و بتواند در مصادیق و جزئیات اعمال کند، درست شد؟ حالا این چه حسابی دارد که شارع از یک طرف بفرماید که آقا این مطلب، این قضیه، این عبادت، در اینجا منهی است. مثل سلام به مصلی، مثل سلام به خطیب. خب این منهی است و یا فرض بکنید از آن طرف مثلاً در عمره بگوید که نه حالا کمتر از ده روز نباشد.