جلسه ۱۳۶

یا این که فرض کنید شخصی در حال صلاة است. چرا سلام به مصلّی کراهت دارد؟ چون مصلّی در حال توجه است. نه آن نمازهایی که ما می‌خوانیم، خُب آن کراهت ندارد آن مستحب است، معلوم نیست، هزار تا دنیا و چک و سُفته و پنج به اضافۀ یک و شش وهفت...این‌ها، همه در ذهن‌مان می‌رورد و می‌چرخد، غیرِ خدا. فقط خدای بیچاره این وسط در نماز سهمی ندارد، خلاصه ذهن ما همه جور این‌طرف و آن‌طرف می‌رود. این هم چیست؟ آن نمازی که مصلّی می‌خواند، می‌گوید که به او سلام نکنید، کراهت دارد، آن شخصی که توجهش به پروردگار است آنقدر اهمیت دارد، که سلامی که این همه به آن تأکید شده و این همه به آن دستور وارد شده و به عنوان شعار در اسلام مطرح شده، می‌گویند سلام نکن¹، حواسش را پرت نکن. ارتباطش را با خدا قطع نکن. 

گرچه این سلام هم یک مسأله‌ای است، سَلاٰمٌ قَوْلاً مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ ﴿يس‌، 58﴾ سلام از سلامت است، از امنیت است، یکی از اسماء پروردگار سلام است دیگر. درست شد، ...قٰالُوا سَلاٰماً .... ﴿هود، 69﴾ یعنی تو در سِلْم و در امنیت هستی. در راحتی هستی. توجه می فرمایید؟ خُب این مصلّی نباید حواسش پرت بشود. 

یا فرض کنید شخصی که در حمام است. کراهت دارد به شخصی که در حمام است و آن هم به اصطلاح حمام‌های عمومی، دیگر الآن که خُب همه حمام‌ها در منزل و دوش و فلان دارند، آن حمام‌های عمومی که هر کسی یک گوشه‌ای بود و داشت به نظافت و تنظیف خودش مي‌پرداخت، سلام کنیم و طرف حالا برگردد آقا علیکم السلام و رحمة الله. آقا طرف را به حال خودش بگذار، دارد خودش را می‌شوید، دیگر اینجا که سلام کردن ندارد.

ببینید شارع چقدر این ظرافت‌ها را در نظر دارد؟ و ما از این استفاده می‌کنیم که این وحی نیامده برای این سه مورد، که یکی درحال صلاة باشد، و....