جلسه ۱۳۶

خب حالا در این‌ چنین جائی مسأله چیست؟ همان‌طوری که عرض کردم اصل مطلب این است که خود نفس فعل در این‌جا می‌بینیم، خود این فعل عبادت است. عمره ، خود عمره را شما در نظر بگیر فی حد نفسه، صَرف نظر از اینکه مکرر باشد یا غیر مکرر، عمره، عمره فرض بکنید که از ادني الحلّ باشد یا عمره... نفس عمره فی حد نفسه چیست؟ التبتل الی الله وتوجه الیه بِشَراشِر وجوده، این می‌شود چه؟ اين می‌شود عمره. از لبیکی که می‌گوییم. این کجایش بد است؟! چه اشکالی دارد؟! خود صلاة فی حد نفسه کجایش بد است، الصلوةُ خیرُ موضوعٍ اولُها تکبیر و آخرُها تسلیم خب وقتی آدم تکبیر می گوید، توجه به خدا پیدا می‌کند مگر خدا بدش می‌آید مگر نماز بد است مگر روزه بد است؟! چرا روزه در روز عرفه اگر باعث بشود که انسان دعا را نخواند کراهت دارد؟ با اینکه این همه استحباب راجع به روزه روز عرفه آمده. خود نفس روزه که اشکال ندارد، اگر ضعف پیدا بکنی ایراد پیدا می‌شود، چرا؟ چون اگر ضعف پیدا بکنی یک برکات و مسائلی در دعای عرفه هست که آن از استحباب و آن تقربی که روزه برای تو بوجود می‌آورد بیشتر است، و از دستت می‌رود. 

لذا اگر روزه گرفتی همین‌طور بیحال می‌افتی تا غروب، بعد هم غروب بیایند قند آب و چایی دهنت بگذارند تا از این حال در بیایید، توجه می‌کنید؟ یک ‌سال باید بیاید و بگذرد تا آدم بتواند در آن روز و در آن نقطه این دعایی که امام حسین خوانده را بخواند و از فیوضاتش و مسائلش بهره‌مند بشود. این می‌شود که از دست می‌رود. دوباره هم که بدست نمی‌آید دعای روز عرفه مربوط به روز عرفه است، اشکال ندارد، آدم روزهای دیگر بخواند، نه این نیست آن حال خاصی که برای انسان در آن موقع اتفاق می‌افتد فقط مربوط به همان روز است، دیگر تکرار نمی‌شود. ولی روزه را شما هر روز می‌توانید بگیرید، اشکال ندارد بجایی هم برنمی‌خورد. پس بنابراین نفس خود عبادت در اینجا صرف نظر از مسائل و خصوصیات که می‌بینید مورد رضای شارع است.