احرام قبل از مواقیت (3)

اهمیت ادراک روز عرفه در عرفات

چند سال پیش به مکه مشرف شده بودیم با یکی از رفقا در عرفات نشسته بودیم، علیٰ‌کلّ‌حال معلوم است هر کسی که در عرفات است، چه حال و احوالی دارد و در چه وضعیتی است؛ همین یک روز است و تکرار نمی‌شود و در کل سال چند ساعت عرفه را به ما داده‌اند، بعد هم تمام می‌شود؛ شب دهم که شد، دیگر تمام است، در یک فاز دیگری می‌رود. هر کاری که می‌خواهی انجام دهی باید در همین چند ساعت انجام دهی. این‌قدر مسئلۀ مهمی است که اصلاً روایت داریم: «کسی که خدا او را در ماه رمضان نبخشیده است، فقط باید صبر کند تا عرفات، آن‌وقت خدا او را ببخشد»!¹ این‌قدر مسئلۀ مهمی است. این چند ساعت عرفه، باید حال توجه باشد، انسان هر چه که می‌تواند باید در این چند ساعت کار کند، تصمیم بگیرد، عزم داشته باشد، بنا بگذارد و ملتزم بشود.

اینها مسائل اساسی اجتهاد است. مسائل استنباط اینها است نه آنچه در کتاب و تقریر و امثال‌ذلک موجود است. توجه می‌کنید؟!

حالا بگذریم از اینکه افراد در این موقع در چه حالی هستند حتی روحانیون اصلاً به این قضایا دامن می‌زنند؛ به مسائل صارفه دامن می‌زنند و ذهن شخص را به‌طورکلی از این مطالب به‌جاهای دیگر و فضاهای دیگر می‌برند!

آقا ما خیر سرمان در آنجا نشسته‌ایم به بدبختی و بیچارگی خودمان فکر کنیم که حالا چه به سرمان آمده و چه بر سرمان خواهد آمد، خدایا چه‌کار کنیم؟ غلط کردیم، خدایا توبه کردیم...، یک‌دفعه مرگ بر آمریکا! اصلاً باور کنید عرفاتی بر ما درست شد که همه را دعا کردیم؛ از بانی و ذاکر ...! [دیده‌اید] یک وقت می‌خوانند: از بانی و ذاکر و سامع و خدمتگزار قبول بفرما؟! ما هم از اول تا آخر همه را دعا کردیم! گفتیم: «خدایا این هم حج است که برای ما درست شد؟!» اصلاً دیگر آن حال رفت که رفت. معنای این کارها چیست؟! برای چیست؟! من نمی‌دانم ما چه وقتی باید متوجه شویم که به‌جای انتخاب مسیر واقعی، به راه‌های بیراهه نرویم؟! چه وقتی باید به خود بیاییم؟! آیا کافی نیست؟! آیا نمی‌بینید اوضاع چه خبر است؟! ما باید ببینیم بزرگان چه گفته‌اند، آن‌طور که آنها گفته‌اند، حرکت کنیم.