احرام قبل از مواقیت (3)

در مورد مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالیٰ علیه‌ ـ قضیه مربوط به یک عالِم است، عده‌ای دارد، افرادی هستند که نسبت به او نظر خاصی دارند حتی اگر بخواهند، آن را تبدیل به [یک مکان مخصوص می‌کنند] و شاید حساب و کتابی برایش بگذارند. من قبلاً از بعضی از افراد و رفقا می‌شنیدم که می‌گفتند: «ما رفتیم امام رضا علیه السلام و حضرت آقا را زیارت کردیم»! اسم مرحوم آقا را در کنار امام رضا می‌آوردند یا یکی از آنها گفته بود که من برای آمدن به مرقد حضرت آقا کفش نمی‌پوشم!

اینها چیزهایی است که بدعت است و ما اینها را نداریم؛ یعنی اگر مرحوم آقا از همان جنبۀ معنوی و نفسی‌شان اجازه می‌دادند، آن کسی که الآن این کار را می‌کند، فردا کارهای دیگری انجام می‌دهد و کم‌کم درقبال حضرت تبدیل به دکان و دستگاهی می‌شود. این مسئله با حبیب خیلی فرق می‌کند چون او در یک مجموعه می‌باشد و خودش جزء شهداء بوده است و الآن برایش ضریح درست شده که بیایند و زیارتش کنند و بروند.

در زیارت او فکر تغییر نمی‌کند؛ در فکر، تمایل و توجه زائر به سیدالشهداء علیه السلام تغییری پیدا نمی‌شود بلکه او را در یک‌ جا می‌بیند اما اگر این کار را برای مرحوم آقا می‌کردند، اصلاً در مقابل حضرت چیزی می‌شد. آن شخصی که می‌گوید: «من پیاده به قبر آقا می‌آیم یا به مشهد رفتم و به زیارت امام رضا علیه السلام و حضرت آقا نائل شدم!» او مرحوم آقا را در کنار امام رضا می‌گذارد! مرتیکه! خجالت بکش! احترام که این نیست تا انسان بخواهد این‌طور احترام بگذارد، احترام به این است که روی حساب و ادب باشد. اگر مرحوم آقا در همان‌جا بود؛ یعنی اگر در یک مجموعه بود، شاید برای او هم مثل حبیب قرار می‌دادند و در یک مجموعه به‌حساب می‌آمد. البته حبیب در خود زمان واقعۀ عاشورا شهید شده است؛ لذا خواهی‌نخواهی افراد نمی‌توانند او را جدا به‌حساب بیاورند و غیر از این است که حبیب را هزار یا پانصد سال بعد، بیاورند و در آنجا دفن کنند و برایش ضریح بگذارند. موقعیت فرق می‌کند؛ یعنی خصوصیت در هر جایی باید مطابق با خودش سنجیده شود.