احرام قبل از مواقیت (1)

نکته‌ای را که مجتهد باید در اینجا به آن برسد این است که بگوید: «چرا امام علیه السلام در اینجا می‌فرمایند: دُونَ الْوَقْتِ الَّذِي وَقَّتَهُ رَسُولُ الله؟!» در اینجا پی می‌بریم که باید به زمان رسول الله برویم و بررسی کنیم که رسول الله این مواقیت را مشخصاً معین کرد یا به ضمیمۀ محاذات؟! اگر به ضمیمۀ محاذات نباشد، پس منحصر در مواقیت معیّنه می‌شود.

حضرت می‌فرماید: «لَیسَ إِحْرامُهُ بِشَيْءٍ»؛ احرامش کشک است و هیچ فایده ندارد و اگر می‌خواهد به خانه‌اش برگردد، برگردد چون کاری انجام نداده است و مشکلی هم پیش نمی‌آید و اگر می‌خواهد هم برود، برود ولی کاری هم انجام نداده است. در ادامه می‌فرمایند که به عمره برود بهتر است از اینکه برگردد، گرچه نیّت حج دارد ولی به‌عنوان عمره برود و این را انجام بدهد؛ «لِأنّهُ أَعْلَنَ الإِحرامَ بِالْحَجِّ» ولی این الزامی نیست.

روایت بعدی، روایت ابن محبوب است که آن مطلب اضافۀ آخر را ندارد.¹

روایت دیگر از ابن اُذینه است که می‌فرماید:

عن اِبْنِ أُذَيْنَةَ قَالَ: قال ابوعبدالله فی حدیث: «و مَنْ أَحْرَمَ دُونَ الْوَقْتِ فَلَا إِحْرَامَ لَهُ».²

روایت دیگر، روایت فضل ابن شاذان از حضرت رضا علیه السلام است:

عَنِ اَلْفَضلِ بن شاذانَ عَنِ الرِّضا عليهِ السَّلامُ أنّهُ کَتَبَ إِلَى اَلْمأْمونِ فی کتابٍ: «وَ لا یجُوزُ اَلإِحرامُ دُونَ اَلمیقاتِ قالَ الله تَعَالَى: ﴿وَأَتِمُّواْ ٱلۡحَجَّ وَٱلۡعُمۡرَةَ لِلَّهِ﴾».³

حضرت به ﴿لِلَّهِ﴾ توجه می‌کند و می‌فرمایند که احرام باید برای خدا باشد، نه سرِخود؛ اگر می‌خواهید حج انجام دهید باید خدا را درنظر بگیرید و سلایق شخصی را کنار بگذارید، باید حج و احرام ساختگی را کنار بگذارید و به آن چیزی که خدا گفته است عمل کرده و غیر از آن را کنار بگذارید؛ لذا حضرت فرمودند: ﴿وَأَتِمُّواْ ٱلۡحَجَّ وَٱلۡعُمۡرَةَ لِلَّهِ﴾⁴

مطلب ادامه دارد، إن‌شاءالله بقیه را در جلسۀ آینده بیان خواهیم کرد.

تلمیذ: شخصی که حج واجب برعهده داشته و نتوانسته است برود، حالا به کربلا رفته است، آیا نمازش شکسته است یا تمام؟!