ثمرات نزاع بساطت یا ترکّب احرام

در این صورت اصلاً قصد ده روز متمشّی نمی‌شود، خودت می‌گویی که هفت روز، چطور می‌خواهی قصد ده روز کنی؟! این هم همین‌طور است؛ همین‌که شما انتظار ماه رمضان را می‌کشید یعنی نیّت دارید، اصلاً چیز جدایی نیست.

تلمیذ: قصد مربوط به عبادت نیست، یعنی انسان می‌تواند قصد کند ولی نخواهد نماز بخواند. مثلاً خانم‌هایی که مشکل دارند، اگر قصد کنند که ده روز بمانند بعد مثلاً سه روز آخر که پاک می‌شوند، باید تمام بخوانند؟

استاد: بله! باید تمام بخوانند؛ قصد به عبادت نیست، شما در هر چیزی قصد می‌کنید، انسان در همه چیز نیّت می‌کند. شما که الآن می‌خواهید به بیرون بروید، قصدِ رفتن نمی‌کنید؟! قصد رفتن یعنی میل دارید؛ چیز زائدی که ما نداریم.

تلمیذ: بعضی‌ها آخر ماه مبارک که مشکوک می‌شوند، می‌گویند که مسافرت بروید و روزه را بخورید زیرا بعضی‌ها عید اعلام کرده‌اند و بعضی‌ها عید اعلام نکرده‌اند، در این صورت می‌گویند که به مسافرت می‌رویم چون خیالمان راحت می‌شود.

استاد: نه، در آنجا یک قصد عقلائی بر این مسئله مترتّب است؛ انسان تقریباً می‌تواند بگوید که نسبت به ماه وثوق دارد اما برای اینکه اطمینان زائدی به‌حسب لیطمَئن قَلبی باشد، می‌گوید که حالا ما چرا بخواهیم روزۀ شک‌دار بگیریم؟! با اینکه فردا ممکن است عید باشد اما برای اینکه کاملاً مطمئن باشیم، با رفتن به سفر، این امساک را با خیال راحت کنار می‌گذاریم.

اما اگر شخص اصلاً نسبت به حلول ماه شک دارد؛ واقعاً شک دارد و نمی‌داند، حق ندارد که برود! باید استصحاب بقاء صومیّت کند، البته استصحاب موضوع در اینجا جاری نیست، همان حکم را باید استصحاب کند؛ یعنی تا اینکه شهر جدید بیاید، آن استصحاب حکمی در اینجا جاری است و نباید برود. خیلی‌ها اطلاع ندارند مثلاً خیلی از ائمۀ جماعات با اینکه می‌دانند، می‌گویند که به‌خاطر اینکه اعلام شده است و مردم فلان‌اند، پس نمازمان را بخوانیم مثلاً خیلی نماز عید فطر مهم است! آقا! باید عید بشود تا نماز بخوانید!