ثمرات نزاع بساطت یا ترکّب احرام

بنابراین این مطلبی را که مرحوم آقای شیخ محمدتقی آملی در تقریرات خودشان فرمودند که احرام عبارت از توطین نفس است و بر شیخ و امثال شیخ و علامه ایراد گرفته‌اند بر اینکه نیّت جزء احرام نیست بلکه نیّت همان توطین نفس بر انجام اینها است؛¹ مطلب ایشان هم خالی از اشکال نیست چون توطین نفس، همان نیّت است که شما اسم آن را توطین نفس گذاشته‌اید. یکی اسمش را التزام می‌گذارد، یکی توطین نفس می‌گذارد، یکی هم نیّت می‌گذارد؛ اسامی مختلف است ولکن مفاهیم و مصادیق همه مصداق واحده است.

تلمیذ: برای ماه رمضان اگر در ابتدای ماه، قصد روزه کند، کفایت نمی‌کند؟!

استاد: ابتدای ماه که قصد می‌کند ولی باید برای هر روز نیّت جدا داشته باشد. صریح روایت این است، اگر صریح روایت نبود، بله! ولکن صریح روایت بر این است که باید قبل از فجر نیّت برای صوم داشته باشد، دیگر فرمایش حضرت، نص است.² اگر نص نبود، اشکال نداشت و همان نیّت یک ماه کافی بود. البته همان نیّت استمرار دارد. ما هم همین هستیم مگر شما الآن نیّت نمی‌کنید که یک ماه را روزه بگیرید؟! همه همین‌طورند؛ می‌گویند: «چه زمانی ماه رمضان می‌آید»، این یعنی نیّت دارند، نیّت که شاخ و دم ندارد. می‌گویند که آقا ما به سفر رفتیم و ده روز می‌مانیم ولی قصد ده روز نمی‌کنیم! خیلی‌ها سؤال می‌کنند که آقا ما ده روز می‌مانیم ولی قصد نمی‌کنیم، آیا می‌شود شکسته بخوانیم؟! نه‌خیر! لطفاً تمام بخوانید! یا بعضی‌ها می‌گویند که ما کمتر از ده روز می‌مانیم، آیا می‌شود قصد ده روز کنیم؟! خیال می‌کنند که این قصد یک امر زائد بر خودِ تحقق خارجی است. می‌گویم: «وقتی خودت می‌دانی که پنج روز در آنجا هستی، چطور می‌توانی قصد ده روز کنی؟!» عوام چنین سؤالاتی می‌کنند. گاهی که به مشهد مشرف می‌شویم، از ما سؤال می‌کنند که ما قطعاً ده روز در اینجا نمی‌مانیم و باید برگردیم ولی می‌خواهیم نمازمان را تمام بخوانیم یا روزه بگیریم، قصد ده روز کنیم!