افتراق بین تلبیه و نیّت احرام (2)

تلمیذ: این مطلبی که راجع به استنباط فرموده‌اید؛ اگر انسان خالی‌الذهن باشد، آیا همان صراحت کفایت می‌کند؟ در چه صورت خالی‌الذهن صدق می‌کند؟! این فضایی که الآن برای ما هست به‌خاطر مطالبی است که شما فرموده‌اید. اینها به فهمیدن ما کمک می‌کنند اما اگر واقعاً خالی‌الذهن باشیم و روایات را در اختیار ما قرار دهند، ما باید آن روایات را ببینیم.

استاد: ما هم همین کار را انجام می‌دهیم.

تلمیذ: آیا همین صراحت کفایت می‌کند؟!

استاد: ببینید، یک‌وقت شما از عوام صحبت می‌کنید، عوام که چیزی نمی‌دانند، نگاه می‌کند که هرچه آخوند کاروان گفت، می‌گویند: «چشم»، حالا هرچه باشد؛ یک‌وقت صحبت در مورد مجتهد است و منابع و مدارکی که در اختیار دارد، اگر شما کتاب جواهر را نگاه کنید، می‌بینید یک مسئله را مطرح می‌کند، إن قلت می‌کند، اجماع می‌آورد، اجماع را رد می‌کند، حرف مخالف را بیان می‌کند، آن را رد می‌کند، در نتیجه نه شما می‌فهمید که پایان قضیه چه شد و نه خودش می‌فهمد.

ابتدا می‌گوید که این قضیه اجماعی است، بعد می‌گوید که أظهر من الشمس است، از ضروریات است،¹ آخرش هم می‌گوید که این مسئله از مشکل‌ترین مسائل است،² کدام را بپذیریم؟! بعد هم شما به سراغ روایات می‌آیید و روایات را نگاه می‌کنید، می‌بینید که آن بیچاره هم که این مطلب را گفته است، گیر این روایات افتاده است و ناچاراً این‌طور گفته است، فرض کنید که کمی هم باید بیشتر درس می‌خوانده که نخوانده است.

ببینید این روایتی است که حضرت در مورد میقات می‌فرماید: «لا تُجاوِزْها إلّا و أنتَ مُحرِمٌ»، چطور می‌توانید روایتی از این صریح‌تر پیدا کنید؟! معنای احرام در اینجا چیست؟! معنای احرام همان تلبّس به ثوبین، نیّت احرام، التزام به تروک و اتیان به لوازم احرام است. این معنای احرام است و شما در اینجا متوجه می‌شوید که باید با احرام بود. از ‌طرف دیگر روایتی می‌بینید که می‌فرماید: