جلسه ۱۲۰

أعوذ باللَه من الشیطان الرجیم

بسم اللَه الرحمن الرحيم

 احرام همان طوري كه عرض شد عبارت است از يك نُسك خاص كه به واسطۀ آن شخص در يك فضاي خاص از تقرب و ورود در حريم نورانيتِ پروردگار براي او حاصل مي‌شود. و مسئله نسبت به نماز هم به همين كيفيّت است. چطور اين كه دربارۀ تكبيرة الاحرام صلاتيه، به واسطۀ تكبير انسان وارد در اين فضا مي‌شود خود را در اين فضا وارد مي‌كند، فضاي خاص اقتراب به حق در عالم نورانيت كه آن حقيقت عبوديت محضه را به واسطۀ اتيان اعمال به جوارح و جوانح براي خود تحصيل مي‌كند لذا به او مي‌گويند تكبيرة الاحرام؛ يعني تكبيري كه به واسطۀ تكبير شخص مصلّي محرم مي‌شود و در اين احرام آن حالت، آن اقتراب خاص و ورود در حرم براي او پيدا مي‌شود.

حَرَم، حَرام، حَريم، حُرمت، همۀ اينها يك ريشه دارد، ريشۀ آن عبارت است از مقام غيرت و عزت و عظمت و كبريائت؛ شخص حالا چه پروردگار و چه غيرپرودگار.

مقام عزت و غيرت و كبريائيت پروردگار را كه اجازۀ ورود به آن فضا براي كسي داده نمي‌شود به آن حريم مي‌گويند. حريم يعني حدّ فاصل بين دو فضا چه فضاي مجازي و چه فضاي حقيقي در هر دوي اينها حريم صدق مي‌كند. پس بنابراين وقتي که مي‌گويند حريم اين منزل از اين جا است يعني آن مقام غيرت و آن عزت صاحب مِلك اجازۀ ورود را به آن شخصِ غير نمي‌دهد و او را در كنار اين موقف متوقف مي‌كند، اين را مي‌گويند حريم. اگر حريم نداشته باشد به معناي اين است كه مسئله باز است، و در اين استنكاف لزومي مشاهده نمي‌شود، اگر فرض كنيد كه این زمين، زمين عادي است حالا اگر اين زمين را آمد زراعت كرد براي حفظ اين زراعت حريم قرار مي‌دهد دورش را سيم مي‌كشد ديوار مي‌كشد اگر آمد اين زمين را تبديل به حديقه و باغ كرد مسئله بالاتر مي‌شود، اگر آمد اين زمين را تبديل به ملك و خانه كرد خب در اين جا مسئله خيلي مهمتر مي‌شود و آن غيرت در اين جا تجلي و طلوع بيشتري پيدا مي‌كند و عزت در اين جا نمايش بيشتري از خود ابراز مي‌كند هر چه كه آن مسئلۀ غيرت با آن منافات داشته باشد آن فرد مالك و صاحب غيرت در آن جا حريم قرار مي‌دهد و ديگران را از ورود به آن فضا محو[ظ: منع] مي‌كند.