جلسه ۱۲۰

از همين جا ما استفاده مي‌كنيم كه در مسئلۀ تجري آن جا چطور مي‌تواند يك قبح فاعلي موجب حرمت شود؟ زيرا مسئلۀ واردشدن در حريم در آن جا قرار مي‌گيرد در همين مسئلۀ تجري! گرچه از نقطۀ نظر فعلي در آن جا مسئله ای نيست فرض كنيد كه يك شخصي به تصور زنا با عيال خودش باشد، تصورش تصور چيست؟ تصور غيريّت است همين نفس تصور غيريت كه ورود در حريم پروردگار است آن آثار حرمت زنا را بر او مترتب مي‌كند مِائة بِالمائة و صد درصد بر او مترتب مي‌كند گرچه از نقطۀ نظر ظاهري اين حكمي ‌بر او مترتب نباشد، روز قيامت مي‌رود در پروندۀ او مي‌بيند كه يك زنا نوشته است گرز مي‌آيد در كلۀ او، اي بابا چي داري مي‌زني در كلۀ ما؟ ما كه در آن جا فرض كنيد كه نكرديم. اين كار را نكردي؟ اين هم تابلو، اين هم نيت تو، اين هم تفكر تو نسبت به اين قضيه اين هم آثار آن، همين كه تو اين كار را كردي آن استعداد و آمادگي صعود و رشدت را از دست دادي با مغز آمدي پايين آمدي رفتي خوردي از بين بردي آن استعداد و آمادگي رشدت را! بيا خودت هم نگاه كن ديگر! از پيش خودمان درنياورديم پرونده كه براي تو درست نكرديم مثل دادگاه، نه، اين هم موقعيت خودت را تماشا كن استعداد و آمادگي خودت را ببين قبل از اين عمل و حالت تهيّأ خودت را ببین و اين هم استعداد و آ‌مادگي از بين رفتۀ تو بعد از اقدام بر حرام، حالا بيا تماشا كن ببين!

پس اين را مي‌گويند حرام؛ پس اين كه مي‌گويند بزرگان در مسئلۀ قبح فعلي و قبح فاعلي كه در آن جاست، برگشتش به همين قضيه است كه مسئلۀ حرمت به انسان برمي‌گردد نه به خارج! حرمت به خود ما برمي‌گردد خود ما عملمان آيا ورود و تجاوز در حريم است يا نيست؟ اين مسئلۀ ‌حرام و حرمت و احرام و اينها همين است.