جلسه ۱۲۰

لذا اگر كسي نيت تمام كند بعدا معلوم شود وسط نماز اين مسافر است قصد ده روز نكرده است اين اخلالي به صلاة او وارد نمي‌شود يا اين كه نيت قصر كند بعد معلوم شود كه بابا اين نيت ده روز كرده است باز تا وقتي كه منافي به جاي نياورده مي‌تواند بلند شود و آن دو ركعت بعد را مي‌تواند بخواند يا اگر تشهد نشسته ادامه بدهد، آن نيازي به اين مسئله نيست. خب حالا يك شخص مي‌تواند بگويد فرض كنيد شخص اگر اختيارش مثل زن كه تابع شوهر است يا مثل فرزندي كه تابع پدر است يا مثل رفيقي كه از نقطۀ نظر قصد سفر و عدم قصد سفر از خودش اختياري ندارد و اختيارش با رفيق ديگر است اتفاق مي‌افتد ديگر خب اين دارد به او اقتدا مي‌كند وقتي كه دارد اقتدا مي‌كند نيت قصر كند یا نيت إتمام؟ نمي‌داند كه امام آيا قصد عشرة ايام كرده يا نكرده؟ مي‌گويد من نماز مي‌خوانم به همان كيفيتي كه الان امام جماعت دارد آن طور مي‌خواند اين اشكال ندارد چرا چون نيت قصر و اتمام كه مدخليت در صلاة ندارد فقط خود نيت صلاتيت مدخليّت دارد كه آن هم انجام مي‌دهد بيش از اين هم نيست اگر چهار تا خواند معلوم مي‌شود قصد كرده است اگر شكسته خواند معلوم مي‌شود....

اميرالمؤمنين عرض مي‌كند خدايا من حجم را انجام مي‌دهم ـ اصلا مي‌گوييم حج واجب هم انجام مي‌دهد ـ حج واجب خودم را انجام مي‌دهم منتهي اين حج واجبي كه انجام دارم مي‌دهم به همان نيتي است كه رسول خدا كرده است چون من و او از اين نقطۀ نظر واحد هستيم اما من چون نمي‌دانم در اين كه او الان چه نيتي دارد من نيت خاص براي إفراد یا تمتع را نمي‌كنم و مشكلي هم پيش نمي‌آيد. مي‌آيد در آن جا وقتي كه رسيد به پيغمبر معلوم مي‌شود كه آيا بايد تمتع كند يا بايد افراد كند يا بايد قران كند اين در اين جا مسئلۀ چيز خاصي نيست البته خب حالا بالاتر از اين هم هست كه در همان حال حالت وحدت بين ذهن و نفس و سرّ كه ما بلد نيستيم ما همين خلاصه اين ظاهر و استنباطيّ و فقاهتي...