جلسه ۱۲۰

اين جا است كه همۀ اين الفاظ به يك ريشه برمي‌گردند و آن حدود مقام غيرت مولا حالا چه مولا مولاي واقعي باشد، چه مولا موالي ظاهري و مجازي باشد در آن فضاي خاص.

لذا حرام را هم براي همين حرام مي‌گويد، حرام يعني تعدي از حريم پروردگار، مولا اجازۀ اين تصرف عدواني را نمي‌دهد به شخصي، وقتي كه يك فرد مي‌خواهد وارد حريم مولا از موالي ظاهري شود جلوي در مي‌ايستند حارس مي‌گذارند پاسبان مي‌گذارند در را مي‌بندند؛ براي چه وارد مي‌شود؟ چرا زنگ نمي‌زني؟ بي اجازه نمي‌شود وارد شد. اين حريم است و حريم بايد محفوظ بماند و تعدي نسبت به آن حريم موجب كيفر است. چرا اين اعمال براي ما حرام است ؟ چه به خدا مي‌رسد كه اين اعمالِ حرام را بر ما حرام كرده است؟ شرب خمر را حرام كرده است زنا را حرام كرده است دزدي را حرام كرده است دروغ و غيبت را حرام كرده است براي چه حرام است؟ چه به خدا مي‌رسد، چه چيزي از او كم مي‌شود؟ همه اينها حرمتش بخاطر تصرف در ملك مولا است وقتي كه شما داري اين عمل حرام را انجام ميدهي خيال نكني اين عمل را كه داريد انجام مي‌دهيد در اين جا به اختيار خود انجام مي‌دهيد و خود صاحب اختيار هستيد و به كسي هم مربوط نيست؛ شما در اين جا تصرف در فعل مولا كرديد به خاطر اين است!

اين حرفهايي كه عرض مي‌كنم از بنده نيست از بزرگاني است كه بله بايد رفت در قبال آنها زانوي ادب زد و حقايق ديني را از آنها بايد ياد گرفت! مي‌فرمودند: اين حرام كه حرام است به خاطر تعدي در ملك او است كه حرام است نه بخاطر خودت است، تو چه کسی هستي كه براي تو بخواهند حكم جعل كنند و انشاء حكم كنند و از عالم ملاكات در آن جا حكم را تنزيل كنند؟ تو چه كسي هستي أنتَ وَ ما فی یَدِک کانَ لِمَولاکَ، انسان كيست؟ انسان در مقام عبوديت چيست؟ از خود چيزي ندارد كه بخواهد تصرف كند.