جلسه ۱۱۳

تلميذ: ... نسبت به شخص متصل در مسائل اجتماعی ...؟

استاد: خب ببينيد شخص متصل نسبت به مسائلي كه همين مصلحت من هم عرض مي‌كنم اگر الان شخص متصل بيايد و بگويد كه من بر اساس اتصال خودم.. در فتوحات يك بحثي دارد محي الدين راجع به كيفيت اتخاذ مجتهد حكم را مِن قِبَلِ اللَه آمده در آن جا [مطلب را] بيان كرده ولي اين براي كيست براي خود اوست؛ يعني خود مجتهد و خود فرد مي‌تواند به واسطة اتصال به آن منبع و منشأ برسد و استنباط كند و آن حكم را دربارۀ ‌خودش انجام بدهد بدون اين كه به كسي ديگر كاري داشته باشد اما اگر قرار بر اين شد كه بيايد بگويد آقا شما هم بيا از اين كاري كه من مي‌كنم انجام بده خب اين مسئله كه مربوط به او نمي‌ماند اين مسئله اشاعه پيدا مي‌كند وقتي اشاعه پيدا كرد مي‌گويند امام سيزدهم هم پيدا شده است در قبال دوازدهم! 

تلميذ: اگر الان خود مرحوم علامه این رساله را که نوشته‌اند فرض این است که دو قول است یکی فرمایش ایشان که حکم به جواز است و فرمایش حضرت عالی که حکم به عدم جواز می‌کند یکی از این دوتا حق است؟

استاد: بله؟

تلميذ: آنچه که نسبت است به ایشان برای ما مسلم است ایشان از ... اگر ما بگوییم که ایشان همان ما انزل اللَه را نمی‌گویند ما چه توجیهی می‌کنیم آیا می‌گوییم حکم ولی خدا را می‌پذیریم یا ادله را نگاه می‌کنیم؟

استاد: ببينيد بنده همين را مي‌گويم، مي‌گويم ادلۀ ‌بنده همين است بنده هم كه شما را مجبور نمي‌كنم بحث ما و كلاس هم كلاس تخصص است بنده نمي‌توانم بگويم ايشان الان با آن اشراف باطن و با ادراك باطني به اين نتيجه رسيده‌اند پس ما هم نهايتا بايد به اين نتيجه برسيم؛ چرا؟ چون اين بحث فردا منتشر مي‌شود همه هم الان دارند مي‌بينند و اين به صورت چيز درخواهد آمد و مي‌گويند كه آقا پاي منقل نشسته دارد حكم مي‌كند.