جلسه ۱۱۲

تلمیذ:................؟

استاد: بله دیگر اینجا آن جایی است که می‌توانیم تنقیح مناط بکنیم یعنی وقتی کسی که یک ماه در مدینه است. چطور خود مدینه که چند ساعت است نمی‌توانیم این کار را انجام بدهد، این روایت عبداللَه بن سنان فقط جواز محاذات میقات را می‌شمارد، چون یا شما باید روایت عبداللَه بن سنان را بگذارید کنار و لاینبغی را اگر ادلۀ آن به نحوی است اگر قرائن و شواهد که روایت واحدۀ عبداللَه بن سنان نتواند معارضه کند خب در آن صورت می‌آید می‌گوید لاینبغی می‌آید موارد را می‌گیرد که أقام بالمدینه شهرا او اقام بالمدینه سنین تفاوتی ندارد، باید این را کنار گذاشت، خب ما نمی‌توانیم روایت امام را کنار بگذاریم، چه یکی باشد چه صد تا باشد. شما برای روایت عبداللَه بن سنان بایستی که دلیل قاطع بیاورید که نداریم، پس بنابراین روایت عبداللَه بن سنان چون روایت موثق است این مخصص می‌شود برای خود اهالی او لمن أقام به شهرا خب این کجا منافاتی با روایات دارد؟ چه منافاتی برای کسی که یک ماه بماند دارد؟ از این جا ما می‌توانیم استفادۀ این را بکنیم که خصوص مدینه در این جا ملاک نیست، بلکه در این جا خود آن شهریت و اقامت در محل در آن جا هم کفایت می‌کند این مقدار هم می‌توانیم اثبات کنیم که دلیلی بر این که خصوص مدینه باشد نیست.

گرچه باز در این جا اگر یکی بخواهد یک مقداری احتیاط بکند می‌تواند بگوید شاید خود مدینه بوده، جحفه و اینها نیست، دیگر یک مقداری خشک بودن مسئله را در این جا لحاظ می‌کند و انحصار در مدینه کرده است، یلملم نه، فرض کنید که جحفه نه و امثال ذلک نه، این اقام بالمدینه شهرا حکایت بر این می‌ کند که فرد جزء شهر بشود، لذا اگر بیست روز هم بماند فایده‌ای ندارد. بنابراین ما می‌ توانیم به ضرس قاطع در اینجا بگوییم که احرام از محاذات باطل است واللَه العالم و باید از خود مواقیت باید احرام بست. انشاءاللَه در روز بعد به ادلۀ آنها می‌پردازیم یعنی آنهایی که قائل به محاذات هستند.