جلسه ۱۱۲

خب توجهی که در آن جا نسبت به ائمه بقیع هست آن توجه مثل توجهی است که در حرم امام رضا داریم؟ یا فرق می‌کند؟ پس آن جا ما داریم نگاه به خاک می‌‌کنیم این جا هم داریم نگاه به طلا و جواهر می‌کنیم! این دین ما است! میزان معرفت ما همین قدر است، هیچی فرقی نکرده است، آن کسی که دارد می‌آید پیش آن ولیّ خدا، نگاه به لحیه او نمی‌کند، آن نگاه به دلش می‌کند، نفسش، باطنش، نیتش، به اینها نگاه می‌کند و آن چیزها را می‌گذارد برای بعد، بعد همان بنده خدا می‌گفت که بعد از یک مدتی خودم سوال کردم از ایشان - خب دیگر حالا وقتش شده بوده- که آقا این قسمی‌ که ما هستیم همین طور اشکال ندارد؟ یا این که ما ریش بگذاریم؟ ایشان با یک ملاحتی، با یک لطافتی و ظرافتی فرموده بود حالا یک قدری اگر باشد بد نیست، خوب است، بهتر است که یک قدری باشد.

افرادی بودند، من یادم هست، در زمان مرحوم آقا، سالها می‌آمدند پیش ایشان و از ایشان دستور می‌گرفتند و ریششان را می‌تراشیدند، سالها، بله خب اینها عبور از ظاهر است و محبوس نشدن و خروج از زندان ظاهر.

اعوذ باللَه من الشیطان الرجیم

بسم اللَه الرحمن الرحیم

عرض شد مطلبی که در دسته‌بندی روایات احرام به دست می‌آوریم این است که روایاتی که تعیین مواقیت را کرده‌اند این روایات مربوط می‌شوند به حکم ابتدایی و اوّلی مواقیت و احرام از آنها و آن مربوط به شخصی است که در حال صحت و سلامت و عدم خوف مِن مرض او امر او خطر او شیء او ضیق وقت... باشد که اینها عمدۀ ادلۀ ما را در باب تشکیل می‌دهند. مثل مواقیت التی وقتها رسول اللَه و امثال ذلک که اگر ما بخواهیم نسبت به اصل اوّلی در حکم مواقیت نظر بیاندازیم باید برگردیم و این روایات را مورد توجه قرار بدهیم.