جلسه ۱۰۹

تلمیذ: نماز مستحبی را می‌شود با تیمم خواند؟ 

استاد: نه، نمی‌شود. یعنی بتواند آب پیدا کند یا نه؟ مثل نماز واجب است فرق نمی‌کند. 

تلمیذ: اگر بتواند آب پیدا بکند چطور؟

استاد: نه، نمی‌شود. 

تلمیذ: اعتراضی که آقای بهجت نسبت به نماز شب مرحوم آقا داشتند، ارتباطی به این حالت غش حضرت در نماز پیدا می‌کند؟

استاد: بله دیگر اینها با هم ارتباط پیدا می‌کند. 

تلمیذ: کیفیت صلاتیه را می‌توانیم به ظاهر تعمیم بدهیم؟

استاد: ببینید اصلا صحبت در این است که این کیفیت صلاتیه از کجا وضع شده است؟ آیا ما این را در لسان ائمه داریم یا این اصطلاح ما است؟ آن چه که داریم این است که امری که منافی با صلاة است از مصلّی نباید سربزند، مثل استدبار، لذا اگر انسان بتواند حرکتی کند که موجب استدبار نشود می‌تواند انجام بدهد، مثلا بچه‌ای در خطر افتاده است می‌رود بچه را می‌گیرد ولی در استقبال است این نمازش را می‌تواند ادامه بدهد. یا فرض کنید که تبسّم، این منافی با صلاة نیست، ولی اگر چنانچه خنده باشد، ضحک باشد، قهقهه باشد، این انسان را از آن حالت صلاة خارج می‌کند و همین طور کتابت و امثال ذلک یعنی عملی که وقتی آن عمل را عرف مشاهده کند آن عمل منافی با صلاة تلقّی شود و یک امر منافی با صلاة باشد. کسی که دارد نماز می‌خواند خنده دیگر برای چه می‌کند؟ استدبار برای چه می‌کند؟ تمام اینها اموری است که منافات دارد با هیئة صلاة بعد از این، یک هیئة صلاتیه انتزاع شده است آن هیئة صلاتیه که وقتی که از این انتزاع می‌شود یک عنوانی پیدا می‌کند که یک لوازمی ‌برای خودش دارد که ناقض آن هیئة صلاتیه می‌شود اموری که در لسان شرع مطرح شده است حالا ما آمده‌ایم آن هیئة صلاتیه را یک قدری توسعه داده‌ایم نسبت به «کلّ امرٍ مخالفٍ للقیام و کل امرٍ مخالفٍ للاتصال و کل امر مخالف ... » در سجدۀ واجب (آیات سجده) می‌گوییم که آقا سجدۀ واجب نباید کرد زیرا منافات با هیئة صلاتیه دارد! از قرآن نباید خواند زیرا هیئة صلاتیه از بین می‌رود! چرا هیئة صلاتیه از بین برود؟ حتما بایستی که سوری که در قرآن خوانده می‌شود سور قِصار باشد؟ سور یک صفحه باشد؟ نیم صفحه باشد؟ سه خطی باشد؟ هیئة صلاتیه این است که شخصی که دارد نگاه می‌کند تصوّرش این نباشد که این ایستاده و دارد قرآن می‌خواند، تصوّرش این باشد که این حرکات متوالیاً و متتابعاً انجام می‌شود تا آن جهت حفظ شود! چه کسی همچنین حرفی زده است؟ این مسئله من درآوری و بی‌مدرک است. اگر یک شخصی بخواهد در نمازش به جای سورۀ توحید سورۀ بقره بخواهد بخواند این چگونه هیئة صلاتیه را برهم می‌زند؟ اگر بخواهد از اول تا آخر قرآن را هم بخواند می‌خواند، ولی بیش از یک سوره نیست. این هیئة صلاتیه چرا باید از بین برود؟ یعنی چرا ما بایستی که بیاییم و تشخیص سلیقگی خود را تحمیل کنیم بر آن روایت و بر آن مراد و بر آن عنوان؟ چرا ما باید یک همچنین کاری را انجام بدهیم و از کجا یک همچنین حقی را داشته باشیم که....؟