جلسه ۱۰۷

تو که هستی مگر؟ از کجا آمدی؟ یعنی واقعا دنیا دست دیوانه‌ها دارد می‌گردد یک مشت دیوانه آمده هر کسی یک جا را گرفته به لباسهای مختلف و خلاصه دارند برخورد می‌کند. آ‌دم اصلا تعجب می‌کند که این چه طرز تفکری است؟ این چه طرز برخوردی است؟ این چه مسئله‌ای است؟ الان حرف نزن! نگو من با فلان کس هستم! اینها می‌آید رو و باطن واضح می‌شود و مسائل را می‌آید برای انسان واضح می‌کند.

روی این جهت اجرای اصول عملیه باید برطبق همان مقصود و منظور شارع باشد. در یک جا شارع اجرای اصول عملیه را تجویز می‌کند در یک جا تجویز نمی‌کند البته در هر جا منطبق با خودش است انسان می‌تواند این مسئله را استنباط کند. 

در بحث دیروز خدمت رفقا عرض شد که اشتغال سابق و اشتغال یقینی ایجاد اصل برائت نمی‌کند کفایت احرام از محاذی با مواقیت بلکه اشتغال سابق، اقتضای خصوص آن احتیاط را در احرام از مواقیت می‌کند و بین اشتغال به اصطلاح در علم اجمالی و بین اشتغال در علم تفصیلی چه فرقی است؟ هر دو علم است وقتی که هر دو علم باشد دیگر در این صورت این ابراء ذمّة از تکلیف متوجه مِن قِبَل شارع به اتیان مصداق خارجی این دیگر بر عهدۀ شارع نیست این دیگر بر عهدۀ‌ مکلف است که به چه نحوه می‌تواند این ابراء را در این جا مطبّق کند. ذمّه را می‌تواند بَرئ کند هر جور می‌تواند مثلاً امر به صلاة آمده در وقت زوال شما در بیابان هستید اتّجاه قبله برای شما مشخص نیست شارع برای شما راه قرار داده است می‌توانید فرض کنید که البته در صورتی که نتوانید اگر در صورتی که به حسب اسباب و آلات ظاهری بتوانید در آن جا باید از آن اسباب برای رفع ابهام استفاده کرد. نمی‌توانید به چند طرف نماز بخوانید برای ادای ذمّة، چون در وهلۀ اول علاوه بر تحقیق آن مصداق خارجی تکلیف یکی از آن اجزای مصداق خارجی تکلیف علم و یا ظنّ مصلّی نسبت به اتّجاه قبله است آن هم جزو آن است اگر آن حاصل نشد آن وقت باید از باب رفع تکلیف صلاة به اربعه جهات در آن موقع تعلق می‌گیرد ولی این خودش جزو آن است.