جلسه ۱۰۲

صحبت در این است که خود صورت امام را نشان دادن مگر چه اشکال دارد؟ حالا می‌گویند این نیست این کسی که دارد یک فیلم را تماشا می‌کند می‌گوید که این امام رضا است؟ نه! خودش می‌داند این امام رضا نیست، یک شخص دیگر است، یک فرد دیگر است، شبیه است. مگر الان فرد را به شکل آن ممثَّل ها درست نمی‌کنند؟ ولی وقتی که نگاه می‌کند می‌بیند او دارد نقش او را انجام می‌دهد کسی نمی‌گوید که این، آن است هیچ کس! این حرف را نمی‌زند. منتهی از حیث این که نسبت به جهت معصوم باید به نحوی باشد که آن خصوصیت او خصوصیتی باشد که بیشتر غلبه می‌کند در مسئله عصمت، در این جا می‌گویند صورت او را نباید نشان بدهیم.

حالا این هایی که به شکل امام رضا درآوردند یا امیرالمؤمنین یا امام حسن را ممثَّل شدند و صورت را نشان ندادند، مگر همان شکل و هیئت و قیافه ایراد ندارد؟ اگر صورت نشان دادن ایراد دارد این شکل نشان دادن هم ایراد دارد، چه فرق می‌کند؟ اگر صحبت در این است که عمل و آن فعل خارجی ممکن است منافی با مقام امام باشد که آن عمل خارجی که به صورت نیست بلکه به حرفی است که می‌زند، به کاری است که دارد انجام می‌دهد، قبل از این که سراغ صورت بروید باید اول سراغ این فعلی بروید که دارد انجام می‌دهد این حرفی را که می‌زند. این مسئله است و برای شما این مطلب را تداعی می‌کند.

لذا در مسئله امام علیه السلام می‌توانیم بگوییم که چون فعل امام حجت است و در واقع آن مقام عصمت اقتضا می‌کند که یک احکام و لوازماتی را داشته باشد، نسبت به آن جا خود صورت نشان دادن انسان را می‌برد در خود فضای امام، این جا می‌توانیم بگوییم انسان باید احتیاط کند و درست است چون معصوم است؛ اگر فرض کنید که برای من و امثال من مثل شماها باشد اشکال ندارد، صورت امام هم باشد ما که می‌دانیم این یک فرد هنرپیشه است حالا هنرپیشه یک آدم خیلی خوب هم انتخاب کنند بسیار از نظر تقوی و ظاهر بهتر از دیگران چون شما می‌دانید.