مرتب سازی:
جلسه ۱۰۲
2ولی حالا اگر بود، اشکالی ندارد و از نظر ظاهر شرعا ایراد ندارد که انسان بخواهد در مواردی که حالا نفس او آن چنان نسبت به این مسئله اهتمام ندارد به واسطۀ بعث مضاعف و التزام مضاعف بخواهد این را بر خودش ملزَم کند. فقط در یک جا است که میگویند رجحان نذر به واسطۀ خود این نذر حاصل میشد که عبارت است از صوم استحبابی است ـ نه وجوبی ـ یعنی صوم استحبابی در سفر که خود نذر در این جا لازم نیست اولویت داشته باشد بلکه اولویت به واسطۀ خود نذر در این جا حاصل میشود. اشکالی که در این جا شده است که باید نذر رجحان داشته باشد در منذور و در این جا فاقد رجحان است، میشود گفت که همین مسئله در مورد صوم شهر رمضان در سفر هست که صوم در سفر این خلاف شرع است و حرام است و در این جا با وجود حرمت صوم استحبابی در سفر شارع در این جا به واسطۀ نذر او را مقید کرده است و تخصیص زده است و اولویت را به واسطۀ نذر در این جا به وجود آورده است؛ یعنی همان اولویت انبعاث داعی، چون در مکلّف، قبل از تکلیف باید آن حیثیت اولی و حیثیت التزام داعویت باشد که در این جا به واسطۀ نذر حاصل میشود
جواب در این مسئله هم همین است شارع وقتی که مواقیت را مشخص میکند چه اشکالی دارد که به واسطۀ نذر تخصیص بزند و مقید کند و آن نذر از دویره اهلها را در این جا بخواهد موجب وجود اولویت کند و این نذر در این جا محقق میشود.
اگر ما روایت نداشتیم این یک مسئله دیگر بود ولی وقتی که ما روایات داریم ظاهرا هم از امیرالمؤمنین روایت هست و هم از امام صادق که شخص میگوید من در کوفه هستم و نذر میکنم که بیایم در این جا حضرت میفرماید: که باید نذر کند از آن جا و یا این که شخصی نذر میکند برای این که حرکت کند و ماشیا این راه را طی کند و بعد به معبری عبور میکند ـ سفینه و امثال ذلک ـ باید در آن سفینه بایستد، مشخص است که در عربستان سفینه نبوده که بخواهد با سفینه طی کند بلکه خارج از عربستان بوده و این نذر منعقد شده است که ملزم بوده که معبر را به وسیله سفینه و امثال ذلک طی کند در عربستان رودخانه پیدا نمیشود چه برسد به دریاچه یا بحر یا امثال ذلک که حضرت در آن جا میفرمایند باید قائما آن راه را طی کند که خلاف نذر نباشد.