جلسه ۱۰۱

خلاصه امام صادق می‌فرماید پس در سفری مشقتی باشد تا بخاطر مشقت نماز دو رکعت کم شود چطور شد در سفر برای گرفتن وضو باید چهار کیلومتر بروی و در پی آب بگردی این مشقت نیست که خدا بگوید مّنةً علی العباد حالا که در سفر هستید بجای تحصیل طهارت مائیه شما تیمم کنید این هم یکی از احکام شریعت است دیگر! چطور دو تا رکعت را برداشت این منت شد ولی این جا منت نیست؟ در طهارت مائیه باید از هر طرف به مقدار یک سهم یا دو سهم اگر در اراضی صعبه باشد یا صحرا باشد بایستی برود و تفحص کند و وقتی که آب پیدا نکرد آن موقع تیمم کند، چرا خدا این جا منّةً علی العباد این مسئله را برنداشت؟! ببینید این قاطی کردن است، یعنی همه چیز را خلط کردن و همه چیز را از دیدگاه مادی بررسی کردن. 

خطر این جا است که ما مبانی را با دیدگاه مادی بخواهیم بسنجیم. امام صادق چرا در اینجا می‌فرماید اینکه گفته شده هر چه میقات دورتر باشد مثل اول العقیق افضل من آخره این مربوط به آنجایی است که تشریع شده باشد و یا تمسک به قاعده «افضل الاعمال احمزها» در اینجا صحیح نیست چرا که نمیتوانی از خودت اضافه کنی تا اینکه عمل خودت را صعب کنی، لذا امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید: وقتی که خدا دو عمل را برای من به یک نهج قرار داده است که یکی زحمت آن بیشتر است «انا اخذتُ بالیسیر» الان خدا برای من این را در این جا میسور کرده است این همین نقطه‌ای است که اخیراً می‌بینید بنده در صحبتهایم می‌گویم که افرادی که می‌گویند دین، دین حزن است و بکاء ‌است و اینگونه امور، اینها همه غلط است.

دین ما دین حزن و بکاء نیست، دین فقط گریه و اینها نیست، دین هم دین حزن است هم دین سرور است، هم دین مصیبت است هم دین فرح و انبساط است، نه آن فقط و نه این به تنهایی بلکه هر کدام جای خودش را دارد و با این کیفیت مسئله حرکت می‌کند «کان یحیی یبکی و کان عیسی یبکی و یضحک و الذی یبکی و یضحک هو افضل» ظاهرا در یک روایت از رسول خدا است یا از امام صادق علیه السلام.