جلسه ۱۰۱

چرا؟ چون در این موقعیت است که نفس می‌تواند حرکت کند و جلو برود و خود را در معبر و منزل، محبوس نکند و معبر را منزلگاه خودش قرار ندهد که ما معمولا به یکی از دو سمت می‌ افتیم یا به آن طرف می‌افتیم که تا ننشینیم پیش هم و نخندیم و شوخی نکنیم انگار اصلا چیزی نگذشته این غلط است یا این که از آن طرف می‌افتیم و پیوسته در سرمان می‌زنیم و گریه می‌کنیم. تا وارد مجلس می‌شوند می‌گویند: آقا یک توسلی بکند! آخر هر چیزی جا دارد، حساب و کتابی دارد، آن یکی قرض دارد آقا توسلی کن! آن یکی پاسپورتش گیر کرده یک توسلی کنیم! آن یکی فرض کنید که زنش دارد زایمان می‌کند توسل کنید! توسل کنید! توسل کنید! برای زن زاییدن و ازدواج کردن و برای پاسپورت و امور اداری و هر چه تو می‌خواهی، ائمه نشسته اند فقط برای این که حاجات ما را برآورند، این مسائل در این جا شده منزل و توقفگاه و از معبر بودن خارج شده و خودش موضع شده است، این هم غلط است، همه اینها غلط است، آن که صحیح هست این است که در هر کجا ببیند چه اقتضایی دارد، آن را که گفتند عمل کند، موقع شادی ائمه شادی کنید! تمام شد! موقع غم آنها بایستی که حزن داشته باشد، زمانی که نه آن حالت را دارد نه این حالت را، حالت نرمال و عادی باشد این چیزی است که باید بر این وتیره حرکت کرد، امّا ما می‌آ‌ییم چه می‌کنیم؟ اضافه می‌کنیم مثلا فرض کنید می‌گوییم شارع که در این جا برای سفر این مسئله را تشریع کرده، مربوط می‌شود به آن سفرهایی که در آن زحمت است. اگر مربوط می‌شود به زحمت پس چرا در کسب طهارت مائیه این حرف را نزده است؟ چرا در مورد مسئله اتجاه به قبله در سفر که خیلی مورد مبتلابه است شارع به یک نفر نگفته است که به جای صلاة به اربع جهات یا به ثلاث جهات یا به جهتین منةً علی العباد همین طور بگو اللَه اکبر حالا پشت به قبله هم بودی که بودی! چرا آن جا منت نیست؟ فقط منت سر همین دو رکعت است؟! بگو خدایا منت را نخواستیم! ولی حالا دیگر چه شده فقط در این نماز خدا منةً علی العباد گذاشتم. منت برای خودت! راست می‌گویی به خدا بگو منت آن جایی است که طهارت نداریم و برای طهارت مائیه بایستی نیم ساعت یا یک ساعت دور بزنیم آن جا بگو که تیمم کن! جای منت آن جا است جای منت نماز به جهت واحده است نه به اربع جهات و ثلاث جهات علی اختلافٍ در مبنا و امثال ذلک و مسائل دیگری که در این زمینه هست.