جلسه ۱۰۱

یا اصلا نباید بگوید که من روزه بودم چون اگر بگوید باز ممکن است میزبان بگوید بندۀ خدا را نگاه کن ببین ما تعارف کردیم روزه‌اش را افطار کرد نباید صدایش را درآورد، اینها همه فنون رندی است صدایش نباید درآید، بلکه باید بگوید چیز دیگری در یخچالت نداری که بیاوری؟! او هم می‌گوید چرا! بروم ببینم که چه دارم بردارد و بیاورد حسابی هم بخورد نه این که حالا یک ذره بردارد و بگوید روزه گرفتم تا ظهر اقلا امساک کنم حالا که قرار است افطار کنم یک قاچ سیب بخورم، نه! سه تا سیب بخور! هر قدر، که جا داری! که دل او به دست بیاید آن دلی که به دست می‌آید ده سال روزه بگیری به آن نمی‌رسی! امام باقر هم این را می‌خواهد بفرماید! امام باقر می‌فرماید ما که یسیر را می‌گیریم در این جا است اگر قرار برای این است که ثواب را خدا بدهد، خدا ثواب را در این جا می‌دهد، خدا ثواب را آن جا بدهد این هم حال موسی بن جعفر. حال امام مجتبی علیه السلام در آن موقعی که پیاده می‌رفتند آن حال جنبۀ‌ عبودیت بیشتر را می‌خواستند اعمال کنند نه ضررِ بر خود را. آن حال عبودیت فرق می‌کند تا سختی بر خود؛ دو مطلب است: آن حالی که انسان سوار بر مرکب بشود برود این یک حال است، حالی که انسان پیاده برود یک حال است، شما یک وقتی روی مبل می‌نشینید و مشغول صحبت می‌شوید این یک حال است که این حال تکبر است و تبختر است و پیغمبر فرمودند که انا عبد کالعبید و أجلس جلسة العبید. پیغمبر می‌توانست برای خودش مبل درست کند برود آن بالا بنشیند، ولی آمد روی زمین نشست و گفت این روی زمین نشستن است که موجب و مقتضای عبد بودن است. الان می‌بینید در جاهایی که هستند در این مؤسسات، همین مؤسسات تبلیغی، پژوهشی و تحقیقی ـ انگار زبانشان نمی‌گردد به تحقیق این زبانشان جوش درآورده است آفت گرفته، تحقیق نمی‌شود، پژوهش باید بگویدـ این مؤسسات پژوهشی همه صندلی گذاشته اند چه اشکال داشت روی زمین می‌ نشستند؟ مدرّس هم بیاید یک منبر دو پله بگذارد برود صحبت کند؟ حتما باید تریبون باشد؟ شیک باشد؟ افراد بنشینند و به این دکور امروزی بدهند، فیگور بگیرند عکس بیگرند که دکور داشته باشد؟ این جا پژوهش است! نه، این جا الفاظ سر هم مونتاژ می‌شود! عبارات در این گونه مجالس با هم ترکیب می‌شود. مونتاژ می‌شود! بنشین روی زمین خود استاد هم بنشیند روی زمین. اگر می‌خواهد مستمعین را ببیند برود روی منبر دوپله. امروزه هم که دیگر منبر برداشته شده است و هر کسی که می‌خواهد حرف بزند می‌نشیند روی صندلی. انگار منبر فقط برای کسانی است که می‌خواهند منبر بروند و روضه بخوانند و دیگران نباید بروند! صندلی خوب است این صندلی شیک است، مثل این که به جای سیگار پیپ می‌کشند اینها چیست؟ شیک است پیپ شیک است خود این پیپ کشیدن سر تکان دادن این فیگور این خودش یک عالمی‌ دارد. یک عالمی ‌دارد! انگار چه عوالمی را دارد ادراک می‌کند؟!