جلسه ۱۰۰

تلمیذ: جواز مطلق از عبور از میقات است؟

استاد: بله خب در این جا به نحو مطلق است، ولی خب عرض کردیم که اینها حمل بر ذات عذر می‌شود روایت دیگر هم داریم که اگر شخص می‌خواهد مسیر خودش را از مسجد شجره تغییر بدهد همین جا روایت داریم که چه کنیم. حضرت می‌فرماید: که از محاذی مسجد شجره احرام ببندد در این جا این اختیاری است اجباری نیست.

این روایاتی که دراین جا هست این روایتها حکایت می‌کند که کسی که نیت مسجد جحفه دارد اشکال ندارد که از آن جا احرام ببندد، نیت او آن جا را دارد یا این که فرض کنید ابی بصیر از امام علیه السلام نقل می‌کند که عابها علیک اهل المکه! قال و ماهی؟ قالت قالوا احرم من الجحفه و رسول اللَه احرم من الشجرة، ابی بصیر می‌گوید که یک مسائلی است که اهل مکه خلاصه از شما ایراد می‌گیرند، به اصطلاح انتقاد می‌کنند که شما برخلاف سنت پیغمبر عمل می‌کنید! عابها علیک اهل المکه ایراد می‌گیرند از شما، حضرت فرموند: چیست مگر ما چه کرده‌ایم؟ می‌گویند که شما از جحفه احرام بستی در حالتی که رسول خدا از مسجد شجره احرام بستند!، قال: الجحفة احد الوقتین فرقی نمی‌کند فأخذت بادناهما و کنت علیلاً مریض بودند و من آن کمتر را گرفتم و البته در این جا گرچه حضرت می‌فرماید کنت علیلا ولی روایت این را نمی‌رساند که اگر علیل نباشی جایز نیست والا حضرت می‌فرمودند، اگر می‌فرمودند جایز نیست می‌گفتند بله درست است ولیکن من این طور هستم می‌گویند که من مریض بودم یعنی هم از نزدیک احرام بستم در عین حال مریض هم بودم، در این قضیه روایت صریح نیست.

در این صورت ما روایتی که دلالت بر حرمت کند نداریم؛ یعنی اینها دلالت بر اباحه می‌کند لذا این که مرحوم صاحب وسایل آمده این روایتها را دسته بندی و طبقه بندی کرده، در مواردی آورده که شخص باید دارای علت باشد و یک همچنین استفاده‌ای ما از این روایات نکردیم. غیر از این که این روایت فقط ظهوری در این مسئله دارد. در یک روایت دیگر ابی بکر، انی خرجت بأهلی ماشیا فلم أهلّ حتی أتیت¹ الجحفة و قد کنت شاکیا، فجعل اهل المدینه یسئلون عنی فیقولون: لقیناه و علیه ثیابه و هم لایعلمون و قد رخص رسول اللَه (صلی اللَه علیه وآله وسلم) لمن کان مریضا او ضعیفا ان یحرم من الجحفة، که حضرت ترخیص دادند برای کسانی که ضعیف یا مریض هستند از جحفه احرام ببندند.