جلسه ۹۱

روی این جهت در واجبات مطلق به طور کلی مکلف باید زمینه را برای رفع موانع و جلب معدّاتِ واجب مطلق فراهم کند، باید برای رفع موانع و جلب معدّات کند و نمی‌تواند دست روی دست بگذارد تا این که فرض کنید که موعد تکلیف بیاید.

وقتی که امر به صلوة می‌کند و انسان می‌داند که در وقت وجوب صلاة در وقت صلاة ظهر می‌داند که دسترسی به طهارت مائیه ندارد الان یک ساعت به ظهر مانده از الان باید کسب طهارت مائیه بکند از الان باید مقداری آب کنار بگذارد از الان باید این مقدمه برای این مسئله را فراهم بکند این که می‌گویند قبل از وقت وجوب صلاه کسب طهارت مائیه واجب نیست این غلط است این واجب مطلق آن ظرف برای وجودش در آن وقت زوال است ولی خود نفس آن واجب به عنوان واجب مطلق بر حسب عرف و بر حسب عادت، این باید در همان لحاظ سنجیده بشود البته هیچ وقت عرف نمی‌گوید برای نماز ظهرِ فردایت از الان بایستی که آب را کنار بگذاری نه این برای همین نماز ظهری که الان هست این مسئله را عرف نسبت به این قضیه منجّز می‌داند نه نسبت به واجبهای مطلقی که متعاقباً آنها می‌آید و به اصطلاح درک مسئله عرفی است که وقتی که مولا می‌گوید فرض کنید که اکرم زیدا مثلا لیلة الخمیس این بنابر شرایط زمانیّه و قرائن مکانیّه و قرائن و آن جوانب باید مکلف نسبت به این قضیه اقدام کند و اقدامش یک اقدام عقلی است یعنی اگر فرض کنید که در یک جایی هست که وسایل برای اکرام مهیّا است و این می‌تواند در یوم الاربعاء قیام به آن تهیه وسایل کند لازم نیست از الان که روز شنبه است برود فرض کنید که آن وسایل را بگیرد و تهیه کند، لازم نیست، خب این خود عرف و این مسئله را انسان...