جلسه ۸۴

حالا ما یک مطلب بالاتر از آن می‌گوییم آنها هم حتی مسئله برای آنها به این کیفیت نبوده، مسئله باز بالاتر از این حرفها و قضایا بوده شش ماه بنده می‌گویم اگر شش سال هم باشد وقتی که حکم خدا بر وجوب اطلاقی یک تکلیف تعلق می‌گیرد، دیگر بین دو روز و پنج روز و ده روز و یک سال و دو سال فرق نمی‌کند، باید این عمل انجام بشود اگر انجام نشود، اگر این تکلیف تحقق پیدا نکند این عُمر، عُمر ناقصی خواهد بود آیا ارزش دارد که انسان دو سال در راه باشد و بتواند به این تکلیف عمل کند؟ صحبت این است. لذا در روایت امام رضا علیه السلام دارد که خداوند یک بار بر ادنای عمر حج را واجب کرده و الا مسئله غیر از این بوده و بالاتر از بوده است. در آن روایاتی که ادنی بوده انما فرض اللَه الحجّ علی ادنی الناس قوةً آن را ما می‌بینیم که امام علیه السلام در روایات دیگر آن ادنی را می‌آید تفسیر می‌کند تفسیر آن ادنی به چیست؟ این است که امام صادق علیه السلام می‌فرماید یعنی همان امام صادقی که وقتی که از استطاعت از او سوال می‌کنند حضرت می‌فرماید الزاد و الراحله همان امام صادق در آن جا می‌فرماید درتفسیر عیاشی؛ من عرض علیه الحج فاستحیی ان یقبله أهو ممّن یستطیع الحج؟ قال: مرة فلا یستحیی و لو حمار ابتر و ان کان یستطیع ان یمشی بعضا و یرکب بعضا فلیفعل. خب حضرت در اینجا استحباب را نمی‌فرماید. فلیفعل این بحث، بحث استطاعت است. در بحث استطاعت که بحث از استحباب حج نیست، بحث از وجوب حج است که بحث استطاعت را می‌کند و لله علی الناس حج البیت من استطاع الیه سبیلا صحبت از حج استحبابی نیست که در وسائل حمل بر حج استحبابی کردند این حج واجب را دارد می‌گوید چون صحبت أهو ممّن یستطیع الحج صحبت از استطاعت وجوبی است، همین جوری که ما نمی‌توانیم این روایات را حمل کنیم. چه دلیل دارد بر اینکه این طور انسان بخواهد صحبت کند؟ صحبت در این است حضرت می‌فرماید مره فلایستحیی نباید حیا به امرکن بکند ولو حمار ابتر یعنی به هر نحوی می‌خواهد باشد خب این یک روایت.