جلسه ۷۷

مرحوم پدرمان به من فرمودند (ببینید این ولی خدا این است) در همین مسئلۀ طواف دربارۀ ازدحام هنگام طواف در بین مقام و بیت، گاهی از اوقات برای خود من اتفاق افتاده که واقعا شیرۀ ما درآمد یعنی چنان این ازدحام فشار داد اصلا بعضیها می‌میرند دیگر! آقا می‌میرند من جلوی چشمم دیدم یکی مُرد! این چه طوافی است که شارع اجازه بدهد بایّ نحو کان باید در آن چند متری [بین بیت و مقام] انجام بشود؟ هیچ عقلی این را نمی‌پذیرد که بیاید طرف آن طوافی که باید با توجه باشد با ذکر باشد همۀ اینها برود کنار فقط به فکر این که نمیری این طواف شد؟ ولی ایشان این را می‌فرمودند انسان باید جوری طواف کند که راحت طواف کند و بتواند حال خودش را حفظ کند! این می‌شود حکم مطابق با فطرت آن وقت به ادله مراجعه می‌کند می‌بیند این ها اجازه نسبت به قضیه مثلا داده شده آن میزان ضرورت و میزان را که می‌فهمد وقتی ادله می‌گوید ضرورت ما فقط افراد دیگر باشند می‌گویند فقط مرگ ولی نه ضرورت در این جا صرف فشار است، خب برو عقبتر آن طرف مقام طواف بکن، باید راحت باشی تا بتوانی حال خودت را داشته باشی این منظور من است و این قضیه باعث می‌شود که مجتهد بتواند بهتر آن روایات و مسائل را درک کند.

اللَهم صل علی محمد و آل محمد