جلسه ۷۳

روایتی که دارد بر این که این مشیا انجام داده با وجود این که نه تنها یکی دو روایت بلکه عده عدیدی از روایات هست و سند این ها صحیح و درست و قابل اعتبار است و حجیت دارد در قبال آنها آیا به وسیله کم بودن و کیلویی و عددی حساب کردن روایات ما می‌توانیم روایت حجت و صحیح که از امام رضا علیه‌السلام فضل بن شاذان نقل کرده کنار بزنیم؟ روایتی که از سکونی از امام صادق علیه‌السلام نقل کرده را به مناسبت این که چون عددش کمتر است کنار بگذاریم؟ کنار گذاشتن و از حجیت ساقط کردن روایت معتبر کجاست؟ در جایی است که ما به هیچ وجه من الوجوه نتوانیم بین مفاد روایات و بین روایات مقابل جمع برقرار بکنیم ولی وقتی روایت صحیح است و یکی و دوتا هم نیست و معتبر است و حجت، به صرف زیاد بودن روایت ما نمی‌توانیم روایات دیگر را کنار بگذاریم چرا؟ چون شاید افرادی که در این جا از امام علیه‌السلام راجع به این مساله روایت کرده‌اند آنها در زمینه‌ای این روایت را از امام علیه‌السلام نقل کرده اند که زمینه جواب امام مطابق با آن وضعیت و خصوصیت بوده و امام رضا علیه‌السلام که در آن جا جواب فضل بن شاذان را می‌فرماید که کسی مشی را می‌تواند... در زمینه‌ای بوده است که مشی مایطاق بوده است نه ما لا یطاق.

پس با این جهت و با این حیثیت این نکته استنباطی را در نظر بگیرید با این وضعیت است که ما می‌بینیم کثرت و قلّت در روایات پیدا می‌شود نه این که منظور امام علیه‌السلام در بیان حکم صرف بیان یک حکم است من جمیع‌الجهات که شما بگویید که در صد مورد آن طور گفتند در پنج مورد این طور گفتند پس آن پنج مورد خاص بوده و منمحی و منغمر ‌در همان صد موردی است که نسبت به موارد کلی گفته شده است زمینه روایاتی که فقط زاد و راحله گفته شده است در زمینه‌ای بوده است که در آن جا مشی، مشیی نبوده که بتواند یطاق باشد در این جا خب روایت زیاد بیان شده ولی وقتی که ما روایت را به همان وضعیتی که در مورد زاد و راحله روایت صحیح و معتبر داریم به همان میزان و به همان وزان ما روایات معتبر بدون زاد وراحله را هم داریم خب وقتی داریم باید چه کنیم ؟ از دو امام یا از یک امام، از یک امام دو روایت شما می‌شنوی همین امام رضا علیه‌السلام که فضل بن شاذان می‌فرماید که الحج واجبه علی من اطاق المشی من المسلمین همین امام رضا علیه السلام هفته قبلش در جلسه‌ای می‌فرماید که چی؟ الزاد والراحله هم آن را شما شنیدی هم این را شنیدی چه حکم می‌کنید؟ به این صراحت، حضرت در این جا می‌گوید علی من اطاق المشی من المسلمین مولانا، این دیگر نیاز به جمع کردن ندارد تا این که شما بخواهید حمل بر تقیه بکنید و حج استحبابی خود امام دارد داد می‌زند من اطاق المشی من السملمین کسی که بتواند مشی کند، حالا راه دور است راه نزدیک است خیلی خب یا می‌توانی یا نمی‌توانی این دیگر تأویل و توجیه ندارد تفسیر استطاعت به زاد و راحله ندارد همان امامی که دارد استطاعت را به زاد و راحله تفسیر می‌کند همان می‌گوید علی من اطاق من المشی من المسلمین، حجة الاسلام واجبةُ نه حج مستحبی نه حجی که فوت شده و تأویل کرده به حجی که فوت شده.