مرتب سازی:
جلسه ۶۳
5اشكالي كه نسبت به اين مساله هست يكي اشكال حلّي است نسبت به قضيه و بعد هم اشكالات نقضي. و اما اشكال حلي اين است كه: مولانا در مورد قيود شرعي وقتي كه شما ميگوييد كه اين اراقه ماء در اين جا حرام است به واسطه تفويت طهارت بعد از از وقت زوال، خود ماء كه در اين جا مطلوبيتي ندارد از نظر شرع، وجود ماء براي تحصيل طهارت است شما كه تحصيل طهارت مائيه بعد از صلاة فجر را ممتنع ميدانيد به واسطه اراقه ماء و لذا حكم به حرمت اراقه ماء ميكنيد چه طور در مورد وضو قبل از صلاة ظهر حكم به وجوب نميكنيد؟ با علم به امتناع طهارت مائيه بعد از صلاة؟ اين دو چه فرقي ميكنند؟
اراقه مائي كه عقل حكم ميكند كه شما بايد ماء را تحفظ كنيد و ماء را نگه داري، ماء را براي چه نگه داري؟ براي آن وضويي كه بعد از صلاة ظهر واجب خواهد شد چون بعد از وقت زوال به واسطه وجوب صلاة، وضو واجب خواهد شد و كسب طهارت مائيه ممكن نيست، لذا حفظ ماء را تا وقت زوال عقل واجب ميداند، اگر اين طور است چه طور خود وضو قبل از وقت زوال با علم به عدم امكان و دسترسي به آب واجب نيست عقلا؟ چه فرقي بين اين دو است؟ شما كه ماء را براي وضو نگه ميداريد، آن وقت خود وضو را ميگوييد واجب نيست؟ خود نفس حفظ ماء نه شرعا مطلوب است و نه عقلا ماء ماء است خب همين كه دست من است اين هم آب است نفس آب فيحدنفسه نه مباح است نه حرام است نه واجب هيچ حكمي ندارد يك حكم خارجي است مائي كه براي طهور مورد استفاده قرار بگيرد عقلا آن هم نه شرعا عقلا آن حفظ ماء براي طهور ميشود واجب، خب اگر اين طور است پس بنابراين اگر شما ميدانيد كه بعد از وقت زوال، تحصيل طهارت مائيه ممكن نيست، چرا الان نبايد وضو بگيريد؟ الان بگيريد وقت نماز نيامده وضو به عنوان طهارت وضو به عنوان النور، الوضوء نور، الوضوء علي وضو نور علي نور مگر نداريم؟