جلسه ۴۱

پس بنابراين همان طوري كه شما از الان ذمه خود را نسبت به تكاليف در اكرام زيد در ليالي متاخره متعهد كرديد و حتي تا وقتي كه مي‌آيد كتب عليكم الصيام از اول ماه مبارک رمضان تا یک ماه وجوب ايامِ متعاقبه همين طور يكي پس از ديگري بر ذمه شما آمده است چرا؟ چون آمدن ايام يك امر قطعي است اين طور نيست كه شك داشته باشيد مي‌شود يا نمي‌شود فرض كنيد شايد بشود مرگ و حيات هم كه دست خداست، دست انسان نيست، پس نمي‌توانيم اين وجوب صوم را همان طوري كه بالنسبه به امروز واجب مطلق مي‌دانيم نسبت به فردا واجب مشروط بدانيم آن هم واجب مطلق است؛ لذا شما نمي‌توانيد كاري انجام بدهيد كه فردا مريض بشويد اگر يك كاري انجام داديد كه مريض شديد اين عمل مي‌شود حرام. آنچه كه شارع در اختيار شما گذاشته كه البته من باز در اين شك دارم و خلاصه همين طوري نمي‌توانم بگويم گرچه شارع فرموده: … وَ مَنْ كٰانَ مَرِيضاً أَوْ عَلىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيّٰامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اَللّٰهُ بِكُمُ اَلْيُسْرَ ... ﴿البقرة، 185﴾ در اين جا سفرٍ يعني سفر بر حسب عادي اگر يك ضرورتي پيش آمد، چون، بعضي‌ها هستند اصلا بخاطر اينكه روزه را بخواهند باطل كنند به سفر مي‌روند اين در ديدگاه من اشكال دارد نمي‌شود شخص اين كار را انجام بدهد يك وقت سفر عادي و ضرورتي پيش مي‌آيد مي‌خواهد برود مريضي را ببيند كاري ضروري انجام بدهد، اين در آن صورت است، والا به صرف اين كه شخصي بخواهد بخاطر فرار از صيام به سفر برود، نه، اين آيه نسبت به اين مساله دلالت ندارد، اين مساله نسبت به مرض كه مشخص است كه اگر شخصي مريض بود و مريضي كه مثلاً زخم اثني عشر دارد نمي‌تواند بگيرد، حالا يك شخصي مي آيد عمداً خودش را مريض مي‌كند كه ماه رمضان روزه نگيرد اين حرام است چرا؟ چون خلافِ وجوبِ اطلاقي صوم عمل كرده است، براي چي خودت را مريض كردي؟ اولاً مريض كردي، كه غلط كردي!! اين یک، عمل حرام است، و اين عمل في حد نفسه اضرار است و عمل حرامي است، دوم اين كه به اين وسيله وجوب صوم را از خودت ساقط كردي، حالا كه مريض شدي، ديگر نمي‌تواني روزه بگيري، آمدي بلايي سر خودت درآوردي، فرض كنيد، معده‌ات خونريزي كرد آمدي بلايي سر خودت درآوردي حصبه گرفتي، نه بر حسب عادی، واقعاً با اختيار و اراده كاري انجام دادي، كه اين مي‌شود حرام، چرا؟ چون صوم، اطلاق دارد صوم اشتراط نيست كه مشروط به صحت و اوقات باشد و وقتي كه از ناحيه مولا حكم وجوبي و الزامي براي شخص تعلق مي گيرد، بنده مكلف هست در مقام اتيان به حكم مولا در صدد اقدام و قيام به مقدماتِ وجوديه بربيايد و نمي‌تواند مقدمات وجوديه را مانع بشود كه بوسيله اين منع و حجز از مقدمه وجوديه سلب و نفي آن امر از ناحيه مولا بشود.